Τα όσα αποκαλύπτονται το τελευταίο διάστημα φανερώνουν ότι το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται σήμερα στο ίδιο κρίσιμο σημείο καμπής που βρισκόταν το ΠΑΣΟΚ της δεύτερης τετραετίας του Σημίτη. Τότε, η διαχείριση των μεγάλων έργων συμβάδιζε με τη διαφθορά των στελεχών και το όργιο των ρουσφετιών. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, το εκσυγχρονιστικό προπέτασμα δυσκολεύεται να κρύψει τον κυρίαρχο παλαιοκομματισμό, που παραμένει ζωντανός κάτω από τη βιτρίνα.
Η συνέχεια για το ΠΑΣΟΚ είναι σε όλους γνωστή, καθώς το κόμμα οδηγήθηκε στην κατάρρευση μετά τη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία. Εκείνη την περίοδο αποδομήθηκε το βασικό σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», το οποίο για χρόνια συσπείρωνε τόσο την ΕΑΜογενή Αριστερά όσο και τη φιλελεύθερη παράταξη του Ελευθέριου Βενιζέλου. Η καταστροφική πορεία όμως είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, ως αποτέλεσμα του διχασμού ανάμεσα στα μικρομεσαία λαϊκιστικά στελέχη και την εκσυγχρονιστική ηγεσία των Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου. Οι λαϊκιστές είχαν ήδη αυτονομηθεί από την εποχή του Σημίτη και, με όχημα τα ρουσφέτια, διατηρούσαν την προσωπική τους εξουσία. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου απλώς τους πρόσφερε το πρόσχημα που χρειάζονταν, για να μεταπηδήσουν σε άλλα κόμματα, διεκδικώντας την παλινόρθωση του πελατειακού κράτους.
Τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτουν τώρα ότι ένας μεγάλος αριθμός αιρετών και στελεχών της Νέας Δημοκρατίας θεωρεί τον εκσυγχρονισμό των θεσμών μόνο ως ένα επικοινωνιακό προκάλυμμα. Πρόκειται για το αναγκαίο περιτύλιγμα των πελατειακών σχέσεων, πάνω στις οποίες εδράζονται οι εκλογικές τους επιτυχίες. Καθώς αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει αντίπαλο δέος στο πολιτικό σκηνικό, μένει να δούμε αν και η Νέα Δημοκρατία θα ακολουθήσει την καταστροφική πορεία του ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά, το ζητούμενο είναι αν οι λαϊκιστές της Νέας Δημοκρατίας θα αναζητήσουν σε άλλα κόμματα το όχημα για την πλήρη παλινόρθωση του πελατειακού κράτους ή αν θα συμβιβαστούν με λιγότερα και μικρότερα ρουσφέτια.
Σε κάθε περίπτωση, και για να είμαστε ειλικρινείς, οι πελατειακές σχέσεις, τα ρουσφέτια και η διαφθορά αποτελούσαν την αναγκαία ύλη για τη συνοχή των μεγάλων μαζικών κομμάτων. Από αυτά αντλούσαν δύναμη οι ηγεσίες τους για να πετύχουν εθνικούς στόχους, όπως η είσοδος της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ ή η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ. Απλώς οι συνθήκες άλλαξαν, οι ηγεσίες έχασαν την αυθεντία τους και τα αυτονομημένα στελέχη φαντασιώνονται ότι μπορεί να υπάρξει παλινόρθωση του πελατειακού κράτους χωρίς να καταρρεύσει η ελληνική οικονομία. Τις ίδιες ψευδαισθήσεις είχαν και εκείνοι που ονειρεύονταν να παίζουν νταούλι και να χορεύουν οι αγορές. Στην Ελλάδα όμως, τα παθήματα σπάνια γίνονται μαθήματα.
