Όταν αυτή η προοπτική εκλείπει, τα κόμματα περιορίζονται σε χαμηλά ποσοστά, καθώς παύουν να εκφράζουν τις ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις και βυθίζονται στην εσωστρέφεια.
Στο σημερινό σκηνικό, η Νέα Δημοκρατία μονοπωλεί το ενδιαφέρον των φυσικών και νομικών προσώπων που μοιράζονται την πίτα των κρατικών και ευρωπαϊκών πόρων. Αυτή η πολυπληθής ομάδα συμφερόντων δεν επιθυμεί καμία αλλαγή στην υφιστάμενη κατανομή, καθώς η σταθερότητα μεταφράζεται σε κέρδη.
Στην αντίπερα όχθη, το ΠΑΣΟΚ και γενικότερα η κεντροαριστερά αδυνατεί να κομίσει κάτι πραγματικά καινούργιο. Στοχεύει στο ίδιο ακριβώς εκλογικό σώμα με τη Νέα Δημοκρατία, όμως οι ψηφοφόροι σε αυτές τις περιπτώσεις προτιμούν το «γνήσιο» από το «αντίγραφο», αποφεύγοντας πειραματισμούς που μπορεί να τους φθείρουν. Η κοινωνία είναι διχασμένη καθώς αισιόδοξοι δηλώνουν μόνο όσοι νέμονται τον πλούτο. Απαισιόδοξοι είναι όλοι εκείνοι που είδαν τις ζωές τους να συνθλίβονται στις μυλόπετρες της χρεοκοπίας του 2010 και της βαθιάς ύφεσης των επόμενων ετών.
Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών αισθάνεται βαθιά αδικημένο και αναζητά λύσεις έξω από το σύστημα. Η στροφή προς την ακραία ρητορική δεν γίνεται απαραίτητα από πίστη σε κάποιο εναλλακτικό πρόγραμμα ανακατανομής του εισοδήματος, αλλά κυρίως ως μια πράξη τιμωρίας προς το πολιτικό κατεστημένο που αγνοεί τα συμφέροντά τους. Το φαινόμενο αυτό διογκώθηκε στα χρόνια της κρίσης και παραμένει ενεργό, εκφραζόμενο κυρίως μέσα από την αποχή. Κανείς δεν γνωρίζει αν στις επόμενες εκλογές αυτό το «αδικημένο» ποσοστό θα βρει πολιτική έκφραση ή αν θα επιλέξει ξανά την ιδιώτευση και την εκδρομή. Η οργή τους πηγάζει από την καταστροφή του ανθρώπινου κεφαλαίου. Ανθρωποι που βρέθηκαν στην κορύφωση της καριέρας τους να χάνουν μισθούς και κεκτημένα, γνωρίζουν πια με βεβαιότητα ότι δεν θα αναπληρώσουν ποτέ τα χαμένα εισοδήματα. Ταυτόχρονα, ένας μεγάλος αριθμός χαμηλόμισθων αισθάνεται παραγκωνισμένος και στρέφεται ενάντια σε όσους θεωρεί ότι ευνοούνται.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι στο στόχαστρο αυτών των ανθρώπων δεν μπαίνουν οι «παρέες» που διαχειρίζονται τα εκατομμύρια του ΕΣΠΑ –καθώς αυτές φαντάζουν πολύ μακρινές– αλλά οι «πληβείοι» επιδοματούχοι, όπως οι Ρομά και οι μετανάστες. Η αδικία, αντί να γεννά ταξική συνείδηση, συχνά τροφοδοτεί έναν κανιβαλισμό μεταξύ των αδύναμων.
