Στην ελληνική πραγματικότητα, το έλλειμμα συνεργασίας και συγχωνεύσεων αποτελεί δομικό πρόβλημα. Οι επιχειρήσεις προτιμούν την απομόνωση, καθοδηγούμενες από έναν βαθύ φθόνο για την επιτυχία του διπλανού, που τέλεια κωδικοποιείται στην κλασική νεοελληνική κατάρα: «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Αυτός είναι ο λόγος που στην Ελλάδα λειτουργούν κυρίως πολύ μικρές επιχειρήσεις. Στόχος τους δεν είναι καν η μεγιστοποίηση του κέρδους μέσα από την ανάπτυξη, αλλά η απλή επιβίωση του οικογενειακού μαγαζιού. Φυσικά, απαραίτητο στήριγμα σε αυτό το μοντέλο είναι η διατήρηση των προνομίων που διασφαλίζουν οι πελατειακές σχέσεις με το πολιτικό σύστημα, και κυρίως με την αυτοδιοίκηση.
Την ίδια στιγμή, ένα μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού κόσμου παραμένει οικονομικά αναλφάβητο. Όταν στερείσαι βασικών γνώσεων, δυσκολεύεσαι μοιραία να αντιληφθείς έννοιες όπως το κρίσιμο μέγεθος ή οι οικονομίες κλίμακας. Έτσι, εξαιτίας του οικονομικού αναλφαβητισμού, του φθόνου και της απουσίας συνεργατικού πνεύματος, οι μεγάλες επενδύσεις αντιμετωπίζονται με καθαρή εχθρότητα. Οι τοπικοί άρχοντες της μικρής αγοράς αδυνατούν να καταλάβουν το προφανές: ότι η μεγέθυνση της πίτας, που φέρνει μια μεγάλη επένδυση, ευνοεί τελικά και τη δική τους δραστηριότητα. Αντί να στηρίξουν την ανάπτυξη, προτιμούν να πολεμούν καθετί καινούργιο, ενδιαφερόμενοι αποκλειστικά για το πώς θα αποσπάσουν ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την ήδη υπάρχουσα, συρρικνωμένη πίτα.
Το πιο διασκεδαστικό σε αυτή την ιστορία είναι οι ιδεολογικές μεταμορφώσεις. Προσωπικά, τις πιο αντικαπιταλιστικές και ακραία κρατικίστικες απόψεις δεν τις έχω ακούσει από ειλικρινείς ιδεολόγους κομμουνιστές, αλλά μέσα στο Επιμελητήριο Μεσσηνίας. Εκεί, δήθεν στυλοβάτες της ελεύθερης αγοράς φορούν τον μανδύα του επαναστάτη και καταγγέλλουν με πάθος τις «κακές πολυεθνικές» και το «μεγάλο κεφάλαιο», μόνο και μόνο για να μην μπει κανένας ισχυρός παίκτης στα χωράφια τους.
