Νομίζει, για παράδειγμα, ότι μόνο ο μαστροβάγγελης σκέφτηκε να βάλει στο μπιτσόμπαρο που άνοιξε «μπροστινή» την ενενηντάχρονη πεθερά του, η οποία δεν διαθέτει περιουσία, ώστε να μην μπορεί να της πάρει τίποτα η εφορία. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη και σαφώς πιο κερδοφόρα για τους επαγγελματίες του είδους.
Ο ανυποψίαστος καταναλωτής ούτε που μπορεί να διανοηθεί ότι τα στελέχη των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων γνωρίζουν άριστα τις ιδιαιτερότητες και τις κακοτοπιές της καπιταλιστικής περιφέρειας. Για να αποφύγουν τις τοπικές αντιδράσεις και τα αναχώματα των εθνικών κοινωνιών, αναθέτουν έξυπνα σε ντόπιους παράγοντες τις «ειδικές αποστολές». Με αυτόν τον τρόπο μένουν όλοι ικανοποιημένοι. Οι πολυεθνικές διασφαλίζουν τα κέρδη τους και οι ιθαγενείς καταναλωτές νομίζουν ότι στηρίζουν την τοπική αγορά, αγοράζοντας προϊόντα με εθνικό συναίσθημα. Η στόχευση αυτή αποτελεί βέβαια ειδικό τομέα του σύγχρονου μάρκετινγκ, αλλά αυτά αποτελούν ψιλά γράμματα για όσους θεωρούν τις οικονομικές σπουδές χάσιμο χρόνου και πιστεύουν ότι τα ξέρουν όλα.
Όλα κυλούν ρολόι στην αγορά, μέχρι τη στιγμή που ένας μεμονωμένος επενδυτής κάνει το «λάθος» και επιχειρεί να προωθήσει το σχέδιό του στη Μεσσηνία χωρίς τη μεσολάβηση των ντόπιων μεσαζόντων. Τότε είναι που ξυπνά ο θιγμένος επαγγελματισμός της έβδομης κατηγορίας των αρνητών. Κάθε «μπροστινός» που σέβεται το στάτους του ξεσηκώνει αμέσως τους καταναλωτές, φορώντας τον μανδύα του προστάτη των τοπικών προϊόντων. Ο πραγματικός στόχος δεν είναι, φυσικά, η προστασία του τόπου, αλλά να τραπεί σε φυγή ο επενδυτής, ώστε να αναλάβει τη δουλειά κάποιος δικός μας άνθρωπος για να μη χαλάσει η πιάτσα.
Αυτό προφανώς δεν σημαίνει ότι όλοι οι Έλληνες επιχειρηματίες λειτουργούν ως αχυράνθρωποι. Ένα σημαντικό όμως ποσοστό της άρχουσας οικονομικής τάξης απλώς επιλέγει την εύκολη λύση: να πουλά πολυεθνικά προϊόντα με «τοπική» ετικέτα, σαμποτάροντας κάθε υγιή επένδυση που απειλεί το δικό τους, ιδιότυπο μονοπώλιο.
