Την ίδια στιγμή, το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών ενέκρινε αποζημιώσεις συνολικού ύψους 126 εκατ. ευρώ για τους αναδόχους δύο τμημάτων του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης.
Παράλληλα, το ίδιο υπουργείο ενέκρινε αποζημίωση 79,3 εκατ. ευρώ προς τον Ιδιωτικό Φορέα Σύμπραξης για τον οδικό άξονα Καλαμάτα – Ριζόμυλος – Πύλος – Μεθώνη.
Μόνο για αυτά τα τρία δημόσια έργα, το σύνολο των εγκεκριμένων αποζημιώσεων αγγίζει τα 650 εκατ. ευρώ. Για να αντιληφθούμε το πραγματικό μέγεθος των ποσών, αρκεί να θυμηθούμε ότι ολόκληρο το ΠΕΠ Πελοποννήσου για την περίοδο 2021–2027 διαθέτει συνολικό προϋπολογισμό 410 εκατ. ευρώ. «Χαρίζεται» δηλαδή στους μεγαλοεργολάβους ενάμισι ολόκληρο περιφερειακό πρόγραμμα σε «πανωπροίκια» και καθυστερήσεις, χωρίς να παραιτείται ούτε ένας υψηλόβαθμος υπηρεσιακός παράγοντας του υπουργείου Υποδομών. Για την πολιτική ηγεσία ούτε λόγος. Στην Ελλάδα, εξάλλου, μόνο όταν χαθούν ανθρώπινες ζωές και προκληθεί πανελλήνια κατακραυγή υπάρχει το σπάνιο ενδεχόμενο να παραιτηθεί κάποιος υπουργός ή υφυπουργός, και αυτό μόνο για επικοινωνιακή εκτόνωση της οργής. Κανείς δεν γνωρίζει αν στα γραφεία του υπουργείου Υποδομών γλεντοκοπούν από το πρωί μέχρι το βράδυ τραγουδώντας «όλα στραβά γινήκανε κι όλα είναι ωραία», όμως κάποιος οφείλει να βάλει φρένο σε αυτό το αδιανόητο πάρτι αποζημιώσεων πριν η κοινωνία αναζητήσει ξανά εξιλαστήρια θύματα μπροστά στο φάσμα μιας νέας χρεοκοπίας.
Ακόμα πιο τρομακτική από την εκκωφαντική αδράνεια των δικαστικών αρχών και τη βολική σιωπή των κομμάτων της αντιπολίτευσης αναδεικνύεται η πλήρης απάθεια των ίδιων των πολιτών απέναντι στη λεηλασία του δημόσιου χρήματος . Η κοινωνία που συνηθίζει τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος και την ατιμωρησία, αύριο θα υποδεχθεί μοιρολατρικά ένα αυταρχικό καθεστώς που καταργεί και τυπικά τη δημοκρατία. Γιατί δημοκρατία χωρίς έλεγχο και ουσιαστική λογοδοσία απλώς δεν υπάρχει.
