Με την ίδια ακριβώς ποδοσφαιρική λογική αναλύουν πολλοί συμπατριώτες μας και την οικονομία της Μεσσηνίας και της Πελοποννήσου . Ο τόπος, λένε, μένει πίσω επειδή δεν εφαρμόστηκε κάποια θαυματουργή ιδέα, η οποία συνήθως είτε απέτυχε όπου δοκιμάστηκε είτε δεν έχει δοκιμαστεί πουθενά. Οι αριθμοί μικρή σημασία έχουν όταν υπάρχει διαθέσιμος ένας βολικός μύθος. Κάπως έτσι ακούμε διαρκώς αναλύσεις για τη «μονοκαλλιέργεια του τουρισμού» που δήθεν απειλεί τον τόπο. Για την πραγματική μονοκαλλιέργεια, αυτή της ελιάς, ελάχιστοι ανησυχούν. Κι ας γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει στην τοπική οικονομία κάθε φορά που κατρακυλά η διεθνής τιμή του ελαιολάδου.
Τα στοιχεία, πάντως, χαλάνε την ωραία ιστορία. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο δευτερογενής τομέας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου παράγει περίπου το 26% της συνολικής Ακαθάριστης Προστιθέμενης Αξίας. Βιομηχανία, μεταποίηση, ενέργεια και συναφείς δραστηριότητες ξεπερνούν τα 2 δισ. ευρώ και οι κατασκευές προσθέτουν άλλα 250 εκατ. ευρώ, σε μια συνολική πίτα 8,75 δισ. ευρώ. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο αντίστοιχος δείκτης κινείται γύρω στο 23%, ενώ στις ΗΠΑ περίπου στο 18%. Με άλλα λόγια, η Πελοπόννησος κάθε άλλο παρά οικονομία χωρίς παραγωγική βάση είναι. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι αριθμοί του τουρισμού. Το ΙΝΣΕΤΕ υπολογίζει τη συνολική τουριστική δαπάνη στην Περιφέρεια Πελοποννήσου περίπου στο 6% του περιφερειακού ΑΕΠ, όταν σε πανελλαδικό επίπεδο η άμεση επίδραση του τουρισμού πλησιάζει το 13%. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πριν από την πανδημία, η άμεση τουριστική ΑΠΑ αντιστοιχούσε στο 5% της συνολικής ΑΠΑ, ενώ στις ΗΠΑ ο αντίστοιχος δείκτης κινείται περίπου στο 3%. Δηλαδή η περιβόητη «τουριστική μονοκαλλιέργεια» της Πελοποννήσου βρίσκεται πολύ πιο κοντά στα ευρωπαϊκά μεγέθη παρά στην πραγματική τουριστική εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας.
Την ίδια ώρα ο πρωτογενής τομέας αντιστοιχεί περίπου στο 14% της τοπικής οικονομίας και ο δευτερογενής στο 26%. Παρ’ όλα αυτά, εμείς εξακολουθούμε να συζητάμε για τον κίνδυνο να γίνουμε «γκαρσόνια», λες και οι αριθμοί είναι μια ενοχλητική λεπτομέρεια που μπορούμε απλώς να αγνοήσουμε. Θα μπορούσαμε να συζητάμε για το πώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα, πώς θα εκσυγχρονιστεί η μεταποίηση, πώς θα αποκτήσει μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία η αγροτική παραγωγή και πώς θα αυξηθούν τα τουριστικά έσοδα. Προτιμάμε τις αναλύσεις καφενείου. Η εξέδρα εξακολουθεί να ζητά τον παίκτη από τον πάγκο. Και κανείς δεν κοιτάζει τον πίνακα του σκορ.
Φωτογραφία: MOTOR OIL ΕΛΛΑΣ.ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΑΕ (ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)
