Δεκαπενταύγουστος στη Μάνη! Το ακούς και λες αμέσως ναι! Μια εξαιρετική πρόταση για την ιδιαίτερη αυτή ημέρα, όμως στη ζωή ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει…
Ποιος να μας έλεγε δηλαδή ότι στην καρδιά του καλοκαιριού και του καύσωνα μια βόλτα στο Οίτυλο θα μας έβρισκε αντιμέτωπους με τη μεγαλύτερη πλημμύρα των τελευταίων 50 ετών στην περιοχή, η οποία θα κατέστρεφε δρόμους, περιουσίες και θα απειλούσε ακόμη και τη ζωή κατοίκων και επισκεπτών. Χωρίς μάλιστα να υπάρχει κάποια προειδοποίηση, ούτε μετεωρολογική πρόβλεψη για καταστροφή τέτοιου μεγέθους, ούτε φυσικά (και αυτό είναι το ανεξήγητο) ενημέρωση στα κινητά τηλέφωνα από το 112, το οποίο σε άλλες περιπτώσεις χτυπά για.. ψύλλου πήδημα αλλά το Σάββατο στο Οίτυλο… έχασε τη φωνή του!
Τις περισσότερες φορές για να βρεθεί κάποιος στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή πρέπει να... συνωμοτήσουν αρκετοί αστάθμητοι παράγοντες.
Η φιλική παρέα τεσσάρων ατόμων από την Αθήνα και η τετραμελής δική μας από την Καλαμάτα (σύνολο οκτώ άτομα, εκ των οποίων δύο παιδιά) είναι έτοιμη το πρωί του Σαββάτου να ξεκινήσει για Μεθώνη. Ξαφνικά η δεύτερη πρόταση για Μάνη βρίσκει απρόσμενα πολλούς υποστηρικτές και έτσι μετά από περίπου μια ώρα βρισκόμαστε στην παραλία του Πανταζή στον Αγιο Νικόλαο Μάνης, όπου κάνουμε το μπάνιο μας και σκοπεύουμε να καθίσουμε και για φαγητό.
Ο υπάλληλος όμως μας ενημερώνει ότι το κατάστημα θα κλείσει στις 3 μ.μ. γιατί βαφτίζεται το παιδί του ιδιοκτήτη! Αφού ευχηθήκαμε για το παιδί, κάποιος πρότεινε να γυρίσουμε στη Στούπα για φαγητό. Και πάλι όμως επικράτησε η δεύτερη πρόταση που έπεσε στο τραπέζι, να πάμε σε μια εξαιρετική ταβέρνα στο Οίτυλο.
Ηταν λοιπόν… γραφτό να ζήσουμε από κοντά την πλημμύρα του Σαββάτου…
Φτάνοντας στο παραλιακό χωριό, λίγο πριν τις 3 μ.μ., άρχισε να βρέχει και όλοι αντιμετωπίσαμε με χιούμορ την εικόνα, αφού κανείς δεν φανταζόταν τι θα επακολουθήσει.
Η πρόγνωση του iPhone (που υποτίθεται δεν κάνει ποτέ λάθος) δεν ήταν ανησυχητική, αφού έδειχνε απλώς συννεφιά στην περιοχή.
Κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν πρόγνωση για τον καιρό στο διαδίκτυο αλλά – και κάνω μια μικρή παρένθεση – σε πολλά σημεία της Μάνης δεν υπάρχει σήμα κινητής τηλεφωνίας, ούτε και Ιντερνετ.
Δεν ξέρω αν ευθύνονται για αυτό οι εταιρίες τηλεφωνίας ή αν ισχύει αυτό που μου είπε κάτοικος της περιοχής, ότι πολλοί άνθρωποι που μένουν μόνιμα στην Μάνη, με την σύμφωνη γνώμη του Δήμου, δεν αφήνουν τις εταιρίες να βάλουν κεραίες, φοβούμενοι… ραδιενέργεια ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Κλείνω την παρένθεση αλλά θα ήταν καλό να μάθουμε επίσημα γιατί ένα τόσο τουριστικό μέρος δεν έχει καλή τηλεφωνία και διαδίκτυο.
Προστατευμένοι λοιπόν από τις τέντες και τους μουσαμάδες του καταστήματος απολαμβάναμε το φαγητό μας περιμένοντας ότι η βροχή κάποια στιγμή θα σταματήσει. Κάθε άλλο. Οσο περνούσε η ώρα γινόταν και πιο έντονη, οι υπάλληλοι του καταστήματος κάποια στιγμή άρχισαν να ανησυχούν και όταν μετά τις 5 μ.μ. τα κύματα σήκωσαν στον αέρα τις ξαπλώστρες και τις τέντες του του καταστήματος που ήταν 50 μέτρα πιο δυτικά καταλάβαμε ότι είναι επικίνδυνο πλέον να μένουμε στην παραλία.
Με δυσκολία φτάσαμε στα αυτοκίνητα και σκεφτήκαμε να πάμε προς Αρεόπολη, που ήταν κοντά, για να βρούμε ένα ασφαλές σημείο να περιμένουμε.
Βγήκαμε στο δρόμο και πήραμε κατεύθυνση προς Αρεόπολη, όμως ο δρόμος ήταν ήδη κατεστραμμένος σε ένα σημείο πάνω από ένα ρέμα, και καμιά δεκαριά αυτοκίνητα βρέθηκαν ακινητοποιημένα.
Η αναστροφή ώστε να πάρουμε κατεύθυνση προς Στούπα και να φύγουμε από το επικίνδυνο ρέμα, δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Μόλις τελικά γυρίσαμε, δεν προχωρήσαμε περισσότερα από 200 μέτρα, καθώς ο δρόμος είχε πέσει και από την άλλη μεριά! Αδιέξοδος!
Η Πυροσβεστική είχε καθυστερήσει να αποκλείσει το δρόμο, δεν υπήρξε έγκαιρη καταγραφή της κατάστασης και οδηγία, σε κεντρικό πάντα επίπεδο. Είναι σαφές πως η ευθύνη βαραίνει την Πολιτική Προστασία που για μια ακόμη φορά πιάστηκε στον ύπνο.
Οι Πυροσβέστες και οι εθελοντές μόλις πήραν σήμα να βγουν στο δρόμο, έκαναν συγκινητικές προσπάθειες.
Την ώρα που οι οδηγοί ήταν ακινητοποιημένοι στα αυτοκίνητά τους, κάνοντας το... σταυρό τους να μην υπάρξει καθίζηση του δρόμου στο σημείο που βρίσκονται (μιας και ήδη υπήρξαν καθιζήσεις σε διάφορα σημεία), οι πυροσβέστες, έξω από τα οχήματα τους, έτρεχαν μες στη βροχή να ενημερώσουν οδηγό με οδηγό, για τους 2-3 παράδρομους που υπήρχαν, ώστε να φύγουν από τα επικίνδυνα σημεία και να περιμένουν σε πιο ασφαλή σημεία.
Αυτό κάναμε και εμείς, βγήκαμε ξανά προς την παραλία, από ένα μικρό δρομάκι που μας υπέδειξαν οι Πυροσβέστες. Εκεί ένα ζευγάρι ντόπιων κατοίκων προθυμοποιήθηκε να μας δώσει το πάρκινγκ του σπιτιού του και να μας ανοίξει την πόρτα του για να μείνουμε μέχρι να περάσει το μπουρίνι.
Λίγο μετά ο περίπου 60ετών ιδιοκτήτης του σπιτιού, βγήκε έξω έντρομος και άρχισε να πηγαίνει προς την παραλία όπου κατοικούσε ο αδερφός του, φοβούμενος μην έπαθε κάτι, αφού δεν μπορούσε να τον βρει στο τηλέφωνο (είπαμε, δεν υπήρχε σήμα!).
Γύρισε λίγο αργότερα, ανακουφισμένος ότι ο αδερφός του είναι καλά και μας πληροφόρησε ότι λίγο πιο κάτω μια μάντρα πλάκωσε ένα (ευτυχώς άδειο) αυτοκίνητο και ότι τα δρομάκια προς την παραλία έχουν καταρρεύσει. Μας είπε ότι μένει 50 χρόνια εκεί και ότι αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ, ούτε χειμώνα.
Οταν αργότερα κοιτάξαμε προς το βουνό, πάνω από το Νέο Οίτυλο, και είδαμε πολλά Πυροσβεστικά, μηχανήματα καθαρισμού, περιπολικά και μια μικρή κίνηση οχημάτων, αποφασίσαμε να βγούμε και εμείς στον κεντρικό δρόμο, με κατεύθυνση προς Στούπα.
Ατελείωτες ουρές αυτοκινήτων, υπεράνθρωπες προσπάθειες των συνεργείων να καθαρίσουν το δρόμο και να δώσουν έστω και μικρή (αλλά όσο γινόταν ασφαλή) διέλευση στα οχήματα για να ξεμπλοκάρει ο δρόμος. Ενα όχημα καθαρισμού, είχε ένα ατύχημα αφού έπεσε σε χαντάκι, κάτι που προκάλεσε μια μικρή καθυστέρηση σε όλα. Η βροχή σταμάτησε μετά τις 7.30 μ.μ.
Τα συνεργεία με δουλειά σε πολύ δύσκολες συνθήκες, κατάφεραν να ανοίξουν το δρόμο μετά τις 9 μ.μ. (πρώτα προς Στούπα και πολύ αργότερα προς Αρεόπολη) και σιγά σιγά τα αυτοκίνητα άρχισαν να φεύγουν από τα επικίνδυνα σημεία.
Στην παρέα μας, κατά σύμπτωση, υπήρχε άνθρωπος που παλιότερα δούλεψε χρόνια στην Πολιτική Προστασία. Μας είπε προβληματισμένος: “Εμείς βλέπουμε στα γραφεία μας από τις οθόνες τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις και λέμε, τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι σε πυρκαγιές, πλημμύρες και γενικά σε δύσκολες καταστάσεις. Τώρα καταλαβαίνω ότι δεν φταίει κανείς, μπορεί να συμβεί στον καθέναν. Οπως και ότι όσο και να δουλεύει η Πολιτική Προστασία, ποτέ δεν είμαστε έτοιμοι για τόσο δύσκολες καταστάσεις και δεν ξέρω γιατί”!
Κλείνω και εγώ με το ερώτημα που δεν μπορώ να απαντήσω: Πέντε ώρες με ασταμάτητη βροχή. Πως γίνεται σε μια τόσο ακραία κατάσταση να μην υπάρχει προειδοποίηση από το 112 για αυτό που συνέβη στο Οίτυλο;
