Η τοπική οικονομία χρειάζεται αναπτυξιακά άλματα για να επιβιώσει, όμως η πλειονότητα των αιρετών μας πολιτεύεται με αποκλειστικό ορίζοντα την επόμενη κάλπη. Αδιαφορούν πλήρως για την υστεροφημία τους ή το αποτύπωμα που θα αφήσει η θητεία τους στην τοπική ιστορία, αρκούμενοι στην εφήμερη δόξα της επανεκλογής. Η διοίκηση ακολουθεί ένα κυνικό δόγμα: Προτεραιότητα έχουν τα έργα που «βγάζουν» σταυρούς και όχι όσα αποδίδουν σε βάθος χρόνου. Οι τοπικοί άρχοντες διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα με τη λογική της κατασκευής παιδικών χαρών σε χωριά που δεν έχουν πια παιδιά. Αυτή η μικροπολιτική διαχείριση υποθηκεύει το μέλλον των επόμενων γενεών, μετατρέποντας την αυτοδιοίκηση σε μηχανισμό ανακύκλωσης υποσχέσεων χωρίς κανένα αντίκρισμα στην πραγματική οικονομική καθημερινότητα των πολιτών.
Η περίπτωση του Αερολιμένα Καλαμάτας αποκαλύπτει το μέγεθος της πολιτικής απροθυμίας. Το μάστερ πλαν του 2002 προέβλεπε αναβαθμίσεις για τις ανάγκες του 2020, με κόστος 100 εκατομμυρίων ευρώ. Οι πολιτικοί μας αδυνατούσαν επί δύο δεκαετίες να εξασφαλίσουν τα κονδύλια, καθώς προτιμούσαν να σκορπούν πόρους σε έργα βιτρίνας και προεκλογικές παροχές αμφίβολης χρησιμότητας. Όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι, επέλεξαν την εύκολη λύση της παραχώρησης σε ιδιώτη. Τώρα, ο επενδυτής καλείται να καλύψει το κενό του 2020, ενώ οι σύγχρονες ανάγκες απαιτούν ήδη νέες επεκτάσεις. Η πολιτική ηγεσία σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις και ο τόπος παραμένει μόνιμα ουραγός των εξελίξεων.
Το ίδιο σκηνικό απραξίας επικρατεί και στον σιδηρόδρομο. Η εγκατάλειψη του δικτύου στερεί από τη Μεσσηνία έναν σύγχρονο προαστιακό και τη δυνατότητα τουριστικών δρομολογίων προς την Αρχαία Ολυμπία και τις Μυκήνες. Αντί για ένα τουριστικό δίκτυο παγκόσμιας εμβέλειας, που θα έφερνε πλούτο στην ενδοχώρα, αντικρίζουμε σκουριασμένες ράγες και χορταριασμένους σταθμούς. Είναι η θλιβερή απόδειξη μιας εξουσίας, που φοβάται τα μεγάλα έργα και βολεύεται στα μικρά και ασήμαντα. Με μοναδική εξαίρεση την οδική σύνδεση με την Αθήνα και την Πάτρα, όλες οι προηγούμενες τοπικές αρχές εγκλωβίστηκαν στη διαχειριστική μιζέρια.
Οι θλιβεροί οικονομικοί και δημογραφικοί δείκτες καταγράφουν πλέον τα ολέθρια αποτελέσματα αυτής της τακτικής, που αρνείται να δει πέρα από τη μύτη της. Ακόμα και αυτή η πραγματικότητα αποδεικνύεται ανεπαρκής για να αφυπνίσει το φιλότιμο των τοπικών αρχόντων. Οι Μεσσήνιοι πολιτικοί βαδίζουν από εκλογική νίκη σε εκλογική νίκη, μέχρι να συντρίψουν οριστικά την οικονομία και την κοινωνία του νομού. Η κοινωνία παρακολουθεί τους πανηγυρισμούς πάνω στα ερείπια μιας χαμένης ευκαιρίας, ενώ το τρένο της ανάπτυξης έχει ήδη αναχωρήσει από τον σταθμό της Μεσσηνίας, αφήνοντας πίσω του μόνο τη σκόνη μιας ανεκπλήρωτης υπόσχεσης.
