Όταν όμως η ματιά εστιάσει στη συνολική έκταση των 49 στρεμμάτων, η εικόνα γίνεται βαθιά προβληματική. Πίσω στο 2014, θυμόμαστε την «ιερή συμμαχία» δεξιών και αριστερών, που ξεσηκώθηκαν για να αποτρέψουν την παραχώρηση αυτού του παραθαλάσσιου φιλέτου σε ιδιώτη. Το σύνθημα ήταν το γνωστό: «Να μην ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία».
Τελικά, η έκταση παραχωρήθηκε για 99 χρόνια στον Δήμο Καλαμάτας. Έκτοτε πέρασε μια δεκαετία και το αποτέλεσμα είναι το απόλυτο τίποτα. Ένας χώρος αδιαμόρφωτος, που αντί να παράγει πλούτο, περιμένει τώρα ένα ΕΣΠΑ για να γίνει πάρκο. Ας αναρωτηθούμε με θάρρος: Αν αυτό το οικόπεδο είχε αξιοποιηθεί τουριστικά από ιδιώτες, πόσες δεκάδες άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας θα είχαν δημιουργηθεί; Πόσοι νέοι της Καλαμάτας θα δούλευαν σήμερα εκεί; Στο παρελθόν έχουμε θέσει το ερώτημα: Πόσες θέσεις εργασίας θα δημιουργήσει ο δήμος και πόσες θα δημιουργούνταν αν λειτουργούσαν εκεί τουλάχιστον τρεις ξενοδοχειακές μονάδες; Απάντηση δεν πήραμε ποτέ.
Η δημοτική αρχή διαχειρίζεται τη δημόσια περιουσία χωρίς ίχνος αναπτυξιακής προοπτικής. Περιορίζεται σε αναπλάσεις που καταναλώνουν πόρους, αντί για επενδύσεις που γεννούν εισόδημα. Αυτή η νοοτροπία της «διαχείρισης της μιζέριας» έχει εθνικό αντίκτυπο. Το 1974, το ελληνικό ΑΕΠ αντιστοιχούσε στο 77,80% του τουρκικού. Το 2024, το ποσοστό αυτό έχει κατρακυλήσει στο θλιβερό 16,99%. Ενώ οι γείτονες αναπτύσσονται, εδώ, δεξιοί και αριστεροί, δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για το εισόδημα των πολιτών.
Προτιμούν τον Κορδία αναξιοποίητο, παρά να επιτρέψουν στον ιδιωτικό τομέα να δημιουργήσει ανάπτυξη. Η εμμονή σε ξεπερασμένα μοντέλα διαχείρισης στερεί από τη Μεσσηνία την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει στον τουριστικό χάρτη, μετατρέποντας μια προνομιακή έκταση σε πεδίο αδράνειας, αντί για πηγή πλούτου και νέων θέσεων εργασίας. Η δημόσια περιουσία σώζεται μόνο όταν προσφέρει μέλλον. Δυστυχώς, στον Κορδία το μέλλον θυσιάστηκε στον βωμό της ιδεοληψίας.
