Πρόκειται για την τάση ορισμένων να πολιτεύονται με βάση το θυμικό και τα συναισθηματικά παραληρήματα, πιστεύοντας πως η βούληση για να «πάρουμε την Πόλη και την Αγια-Σοφιά» αρκεί, για να υποκαταστήσει τη σκληρή πραγματικότητα της ισχύος. Όμως ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος και η Ιστορία, όπως τη δίδαξε ο Θουκυδίδης, παραμένει μια αμείλικτη αλληλουχία επιβολής του ισχυρού πάνω στον αδύναμο, όπου η ανθρώπινη απληστία για πλούτο και εξουσία κινεί τα πάντα.
Ο τουρκικός αναθεωρητισμός δεν μας αφήνει σήμερα πολλά περιθώρια επιλογής συμμαχιών, καθώς μια μακροχρόνια πολεμική σύγκρουση θα είχε οδυνηρές επιπτώσεις για τη χώρα μας και το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Σε αυτό το σκηνικό, οι μόνες χώρες που διαθέτουν την αποτρεπτική ισχύ και την ψηφιακή πολεμική τεχνολογία για να αναχαιτίσουν την Άγκυρα είναι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες, η ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ρωσία και η Κίνα, η καθεμία για διαφορετικούς λόγους, ακόμα και αν ήθελαν, δεν θα μπορούσαν να σταματήσουν την Τουρκία. Η Ελλάδα σε μια κρίση δεν μπορεί να περιμένει βοήθεια, όπως την περίμενε μετά τη χρεοκοπία.
Στην πραγματικότητα δεν έχουμε σχεδόν κανένα περιθώριο ελιγμών και είμαστε αναγκασμένοι να ακολουθήσουμε την Ουάσιγκτον και την Ιερουσαλήμ, ακόμα και αν χρειαστεί να δυσαρεστήσουμε μερικώς τις Βρυξέλλες. Σε έναν ιδανικό κόσμο η ευρωπαϊκή επιλογή θα παρείχε τα εχέγγυα μιας εναλλακτικής συμμαχίας, όμως η ΕΕ στερείται τη στρατιωτική ισχύ και τη βούληση που απαιτείται για να συγκρουστεί με την Τουρκία, προκειμένου να προστατέψει τα ελληνικά συμφέροντα. Αντιθέτως, δεν αποκλείεται η ΕΕ να συμμαχήσει με την Άγκυρα, για να αναχαιτίσει την επεκτατική πολιτική της Ρωσίας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δεν επιλέγει συμμάχους με βάση το συναίσθημα, αλλά με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος αντιλήφθηκε ότι η μοίρα της χώρας ήταν συνδεδεμένη με τη θαλασσοκράτειρα Βρετανία, έτσι και η σημερινή πολιτική ηγεσία οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι μόνο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μπορούν να διασφαλίσουν την ακεραιότητά μας. Προφανώς ο Τραμπ και ο Νετανιάχου δεν αποτελούν πρότυπα δημοκρατικών ηγετών και υπηρετούν πρωτίστως τα δικά τους συμφέροντα, αναζητώντας ισχυρούς συμμάχους και συντρίβοντας τους αντιπάλους τους. Όμως η Ιστορία δεν ενδιαφέρεται για ηθικολογίες. Ακόμα και αυτοί που δηλώνουν υπέρμαχοι της παγκόσμιας ειρήνης είναι έτοιμοι να αφανίσουν όποιον σταθεί εμπόδιο στην προσπάθειά τους για περισσότερη ισχύ. Τον πλούτο πολλοί δήλωσαν πως τον αρνούνται, τη δίψα για ισχύ κανένας, ούτε κομμουνιστής ούτε εθνικιστής.
