“Το ζήτημα είναι αν θα επιτρέψουμε επιτέλους στη Δυτική Παραλία να βγει από την αφάνεια και την εγκατάλειψη δεκαετιών, μετατρέποντας τον Μπουρνιά από μια υποβαθμισμένη ζώνη σε διεθνή προορισμό. Το ερώτημα παραμένει: Θα αφεθεί η περιοχή να αναπνεύσει αναπτυξιακά ή θα υψωθούν πάλι οι γνωστές «μαύρες σημαίες» της οπισθοδρόμησης και των ιδεοληπτικών ενστάσεων»;
Η απάντηση στο, όπως αποδείχτηκε, ρητορικό ερώτημα του άρθρου είναι η αναμενόμενη. Σύσσωμη η αντιπολίτευση, από την ψεκασμένη εξωκοινοβουλευτική «ακροδεξιά» μέχρι την εξωκοινοβουλευτική επαναστατική αριστερά, τάσσεται κατά της επένδυσης. Προφανώς δεν έχει κανένα νόημα να επιχειρηματολογούμε για να πείσουμε τις δυνάμεις του ανορθολογισμού, που θέλουν να κάνουν… Αλβανία τη Μεσσηνία, ότι ο μέσος πολίτης ψηφίζει κάθε καλοκαίρι υπέρ των οργανωμένων παραλιών. Η σημερινή ερημιά της Δυτικής Παραλίας αποδεικνύει μόνο την αδυναμία αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών μας πόρων.
Το πραγματικό πρόβλημα εντοπίζεται στη συμπόρευση χωρίς αστερίσκους μετριοπαθών πολιτικών με αυτές τις δυνάμεις του ανορθολογισμού. Ορισμένοι μετριοπαθείς εκφράζουν γόνιμες ενστάσεις, όμως, επειδή δεν διαχωρίζουν τις θέσεις τους από όσους εκφέρουν ρατσιστικές ή αντικαπιταλιστικές απόψεις για την επένδυση, τελικώς νομιμοποιούν τον αντισυστημισμό, ειδικά στα κοινωνικά δίκτυα. Η κατάσταση θυμίζει έντονα τη συμπόρευση της Νέας Δημοκρατίας με τους Αγανακτισμένους το 2011. Μόνο που στην περίπτωση του Μπουρνιά, αυτή τη φορά συμπορεύονται και νομιμοποιούν τον ανορθολογισμό κυρίως κεντροαριστεροί πολιτικοί.
Σε κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα από τη στάση της... δομικής αντιπολίτευσης, εκείνο που προκαλεί αλγεινή εντύπωση είναι η εκκωφαντική σιωπή της συστημικής δεξιάς. Πρώτα από όλα, εμφανίζεται εντελώς αδικαιολόγητη η σιωπή του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Ως συνήθως, αποφεύγει για λόγους πολιτικού κόστους να πάρει θέση για ένα μείζον αναπτυξιακό θέμα της εκλογικής του περιφέρειας. Παράλληλα, εξίσου εκκωφαντική είναι η αφωνία όλων ανεξαιρέτως των νεοδημοκρατών της κυβέρνησης και της αυτοδιοίκησης. Αποφεύγουν να ψελλίσουν μια κουβέντα για να μη στενοχωρήσουν τους αντισημίτες δεξιούς του ακροατηρίου τους. Ουσιαστικά, οι νεοδημοκράτες κάνουν μόνο μπίζνες και περιμένουν από τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και το 2015. Τότε που καμιά τρακοσάρια γραφιάδες σε όλη την Ελλάδα δώσαμε μόνοι τη μάχη των ιδεών, μαλώνοντας με φίλους και αντιπάλους για να κρατήσουμε τη χώρα στην Ευρώπη.
Όμως το 2026 δεν είναι 2015. Η κυβερνητική παράταξη δεν θα βρει ξανά πρόθυμους γραφιάδες να τρώνε ξύλο και να εκτίθενται, την ώρα που η ίδια διανέμει με άνεση το κρατικό χρήμα. «Πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων», έλεγε ο αείμνηστος Φρανσουά Μιτεράν. Όποιος δεν καταλαβαίνει ότι η σημερινή σιωπή αποτελεί ξεκάθαρη ψήφο στη στασιμότητα και τη μιζέρια, απλώς δεν αξίζει και να κυβερνά.
