Αν ήταν το μόνο, ενδεχομένως ο τόπος να μην συνθλιβόταν στις συμπληγάδες της οικονομικής στασιμότητας και της δημογραφικής κατάρρευσης εξαιτίας της μείωσης και της γήρανσης του πληθυσμού.
Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική, οικονομική και πνευματική ηγεσία του νομού ιεράρχησε τις ανάγκες της Μεσσηνίας με βάση στερεότυπες αντιλήψεις. Αυτές οι αγκυλώσεις αντανακλούσαν κυρίως προσδοκίες, ενώ αγνοούσαν πλήρως τα σύγχρονα οικονομικά δεδομένα. Φυσικά, τις λάθος επιλογές δεν τις πήρε κάποιο θεσμικό όργανο. Τις επέβαλε δια βοής η τοπική ηγεσία, η οποία εξέφραζε τα λαϊκά αιτήματα επειδή στερούνταν τις γνώσεις και τη δύναμη να επιδιώξει με μεθοδικό τρόπο την πραγματική οικονομική μεγέθυνση του νομού.
Κάπως έτσι, το λαϊκό αίτημα της δεκαετίας του 1950 για οδική σύνδεση όλων των οικισμών με την πρωτεύουσα μετέτρεψε σε πανάκεια τη σύνδεση της Μεσσηνίας με την Αττική. Προφανώς η ανάγκη για ασφαλή αυτοκινητόδρομο ήταν αδιαμφισβήτητη. Επειδή όμως η κατασκευή του καθυστέρησε, κάτω από το αίτημα για σύγχρονο δρόμο «θάφτηκαν» τόσο οι σιδηροδρομικές όσο και οι αεροπορικές μεταφορές. Ο εκσυγχρονισμός του σιδηροδρόμου και του Αεροδρομίου της Καλαμάτας πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Σύσσωμη η κοινή γνώμη της Μεσσηνίας πίστευε ότι η ανάπτυξη συνδέεται αποκλειστικά οδικώς με την Αθήνα. Ελάχιστοι κατάλαβαν ότι η αεροπορική σύνδεση με την Ευρώπη προσφέρει ασύγκριτα μεγαλύτερη αναπτυξιακή προοπτική. Ακόμα λιγότεροι αντιλήφθηκαν ότι ο σύγχρονος σιδηρόδρομος, όπως συμβαίνει σε ολόκληρη την Ευρώπη, εξασφαλίζει γρήγορες μετακινήσεις και φθηνές μεταφορές προϊόντων.
Ένα ακόμα στρατηγικό λάθος ήταν η πλήρης αγνόηση της δυναμικής του διεθνούς brand name «Ελιά Καλαμάτας». Δυστυχώς, η ηγεσία του τόπου δεν αντιλήφθηκε ποτέ τη διεθνή αναγνωρισιμότητα του προϊόντος. Έτσι, επιχείρησε να διαβεί την πόρτα των ευρωπαϊκών αγορών με το παγκοσμίως άγνωστο ελαιόλαδο της περιοχής. Φωνασκώντας στα καφενεία για την ποιότητα του μεσσηνιακού ελαιολάδου, η τοπική ηγεσία αγνόησε επιδεικτικά τους κανόνες του σύγχρονου μάρκετινγκ. Αποτέλεσμα; Αφησε απροστάτευτο το ΠΟΠ «Ελιά Καλαμάτας» στα νύχια των «βαρελάδων» και των διεθνών ανταγωνιστών που καρπώνονται τη υπεραξία του. Έτσι κι αλλιώς, το ΠΟΠ «Ελιά Καλαμάτας» θα είχε ουσιαστική προοπτική μόνο αν εκτεινόταν σε ολόκληρη την Πελοπόννησο. Ο στείρος τοπικισμός και ο μεσσηνιακός μαξιμαλισμός άνοιξαν την πρώτη πληγή στο προϊόν που θα μπορούσε να ανοίξει τη διεθνή αγορά για όλα τα μεσσηνιακά αγροτικά προϊόντα. Και πρωτίστως για το μεσσηνιακό ΠΟΠ ελαιόλαδο Καλαμάτας, το οποίο έμεινε τελικά να παρακολουθεί τις ευκαιρίες να χάνονται, την ώρα που οι τοπικοί παράγοντες αναζητούν ακόμα τις πταίει.
