Μόνο τα πέντε μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα συγκέντρωσαν έσοδα 21,6 δισ. ευρώ.
Την ίδια ώρα, μεγάλοι διεθνείς επενδυτικοί οργανισμοί, όπως η Silver Lake, η CVC Capital, η Arctos και η RedBird, επενδύουν δισεκατομμύρια στη λεγόμενη «οικονομία της ζωντανής εμπειρίας». Το σκεπτικό είναι απλό. Στην εποχή της ψηφιακής επέλασης και της τεχνητής νοημοσύνης, ένα γεμάτο γήπεδο, μια συναυλία ή ένα ταξίδι αποκτούν μεγαλύτερη αξία. Οι άνθρωποι πληρώνουν για συναισθήματα και εμπειρίες που καμία οθόνη δεν μπορεί να υποκαταστήσει. Η εξέλιξη αυτή μάλλον προκαλεί σύγχυση στους εγχώριους οπαδούς του κεντρικού σχεδιασμού. Σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι γνωρίζουν καλύτερα από τους πολίτες πού πρέπει να κατευθύνεται η οικονομική δραστηριότητα και τι είναι χρήσιμο ή περιττό να καταναλώνει η κοινωνία. Γιατί, προφανώς, ο πολίτης χρειάζεται πάντοτε έναν πατερούλη για να του εξηγεί τι πραγματικά έχει ανάγκη.
Αυτές οι ιδεοληψίες θα έπρεπε να έχουν καταρρεύσει ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Τότε που ο Γάλλος πολιτικός Αντουάν Πινέ φέρεται να είχε επισημάνει ότι οι ταινίες της Μπριζίτ Μπαρντό απέφεραν στη Γαλλία τόσο συνάλλαγμα όσο και η Renault. Το μήνυμα ήτ.αν απλό: οικονομική αξία δεν παράγουν μόνο τα εργοστάσια και οι καμινάδες. Ακόμη και μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, όμως, στην Ελλάδα τα ταμπού αντέχουν αγέρωχα Πώς θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί διαφορετικά σε μια χώρα όπου ανθεί ο κρατικοδίαιτος αθλητισμός;
Εδώ το κράτος εξακολουθεί να χρηματοδοτεί, να κατασκευάζει και να ανακαινίζει γήπεδα για λογαριασμό ΠΑΕ και ΚΑΕ, συντηρώντας έναν βολικό παραγοντισμό με χρήματα των φορολογουμένων. Στο ιδιότυπο αυτό σοβιέτ των ελληνικών σπορ, η έννοια της πραγματικής αγοράς ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Ενώ λοιπόν διεθνώς επενδύονται δισεκατομμύρια στο συναίσθημα, στην ψυχαγωγία και στις επιλογές των ελεύθερων πολιτών, στην Ελλάδα οι τελευταίοι νοσταλγοί του Γκοσπλάν εξακολουθούν να κουνούν το δάχτυλο και να αποφασίζουν ποιες οικονομικές δραστηριότητες είναι χρήσιμες και ποιες όχι. Και μην πάει ο νους μόνο στην Αριστερά. Στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού, η νομενκλατούρα είναι συχνά … δεξιόστροφη.
ΣΣ η φωτογραφική σύνθεση είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης
