Οι αντιδράσεις στην προώθηση δύο επενδύσεων κυριάρχησαν την περασμένη εβδομάδα και θα συνεχίσουν να απασχολούν για το επόμενο διάστημα την τοπική επικαιρότητα. Είναι γνωστό ότι η άρνηση και το «όχι» σε όλα είναι η πιο εύκολη πολιτική πρακτική και ακολουθείται επί σειρά ετών. Υπάρχουν, άλλωστε, πολιτικά πρόσωπα και δυνάμεις που η άρνησή τους σε ό,τι πάει να γίνει στον τόπο είναι διαχρονικά καταγεγραμμένη. Πάντα θα βρεθεί ένας λόγος και ένα πρόσχημα για να αναπτυχθούν επιχειρήματα «αντίστασης» κατά του κεφαλαίου και του «ξεπουλήματος». Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι οι οπαδοί του πάλαι ποτέ «υπαρκτού», μετά την κατάρρευση του «παραδείσου», μετατράπηκαν σε δικαιωματιστές με περιβαλλοντικές και άλλες ευαισθησίες.
Η πολιτική επιλογή της αντίδρασης έχει βέβαια εξήγηση, αλλά μια περιοχή δεν μπορεί να πάει μπροστά με το «όχι» και με τους εμπόρους του φόβου και της άρνησης. Αλήθεια, έχει σκεφτεί κανείς πώς θα ήταν η κίνηση και η κυκλοφορία στους δρόμους της Καλαμάτας το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, αν είχαν εισακουσθεί οι φωνές που θεωρούσαν «φαραωνικό έργο» τον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο;
Έχει δε πλάκα ότι υπάρχουν αντιδράσεις για έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για περιβαλλοντικούς λόγους, αλλά παράλληλα στηρίζονται οι ακραία ρυπογόνες λιγνιτικές μονάδες στο όνομα του εθνικού συμφέροντος —το οποίο, ως γνωστόν, εξυπηρετείται όταν καίμε λιγνίτη και όχι όταν χρησιμοποιούμε αέρα και ήλιο! Η νέα δε θεωρία του «υπερτουρισμού» που θα καταστρέψει τη χώρα και τη Μεσσηνία είναι το νέο αφήγημα των ανησυχούντων, που έχουν την αίσθηση ότι η χώρα μπορεί να πάει μπροστά μόνο με δημόσιες επενδύσεις και μισθούς από το δημόσιο, οι οποίοι θα εξασφαλίζονται από τα λεφτόδεντρα της εύφορης κοιλάδας των αυταπατών.
Η άρνηση σε όλα δεν προσφέρει προφανώς τίποτα, γιατί δεν αφήνει μια περιοχή να κινηθεί μπροστά. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι μπορεί να γίνεται το οτιδήποτε χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Η μονάδα βιοαερίου στη ΒΙ.ΠΕ. Μελιγαλά δεν θα αποτελούσε πρόβλημα αν δεν υπήρχε ήδη περιβαλλοντική επιβάρυνση στην περιοχή. Το ζήτημα όμως είναι οι όροι λειτουργίας συνολικά των μονάδων στην περιοχή, και εκεί χρειάζεται να στραφεί το ενδιαφέρον. Αν μια μονάδα δεν μπορεί να στηθεί σε μια ΒΙ.ΠΕ., η οποία έχει δημιουργηθεί ακριβώς για αυτόν τον σκοπό, τότε πού θα γίνει;
Το ίδιο συμβαίνει και με την επένδυση στη Δυτική Παραλία. Η περιοχή αυτή τη στιγμή είναι απολύτως υποβαθμισμένη, και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν ξεκαθαρίσουν μια σειρά από ζητήματα χρήσεων γης και οριοθέτησης αιγιαλού και παραλίας. Το ζητούμενο είναι να ληφθούν μέτρα για όλη την περιοχή που θα την αναδεικνύουν, θα την προστατεύουν και θα την αξιοποιούν, και όχι αντιδράσεις στηριγμένες σε αντισημιτισμό και επιχειρήματα που, σε κάποιες περιπτώσεις, θα ζήλευε και ο Χίτλερ.
Η επικράτηση της κοινής λογικής αποτελεί για μια ακόμα φορά το κεντρικό ζητούμενο. Το σίγουρο είναι ότι η άρνηση σε κάθε εξέλιξη και η διατήρηση της στασιμότητας το μόνο που φέρνουν είναι η εγκατάλειψη.
panagopg@gmail.com
