Η χώρα έφτασε στη χρεοκοπία του 2009 επειδή για πολλά χρόνια, και ειδικά μετά το 2000, κανένας δεν έβλεπε τους αριθμούς και την πραγματικότητα —ή μάλλον όλοι τους έβλεπαν, αλλά ελάχιστοι τους λάμβαναν σοβαρά υπόψη τους. Το έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό χρόνο με τον χρόνο μεγάλωνε μαζί με το χρέος, ενώ οι δαπάνες για το ασφαλιστικό και το υγειονομικό σύστημα εκτινάσσονταν. Όλοι έβλεπαν ότι, αν συνεχιστεί έτσι η κατάσταση, θα φτάσουμε σε εκτροχιασμό, αλλά δεν έκαναν κάτι, αφήνοντας για αργότερα τις δύσκολες αποφάσεις και ελπίζοντας ότι με κάποιον μαγικό τρόπο θα βρεθεί μια κάποια λύση, ή έστω ότι δεν θα σκάσει στα χέρια τους η «βόμβα». Η συνέχεια είναι γνωστή, όπως και το ποιοι πλήρωσαν τον λογαριασμό.
Περίπου το ίδιο συμβαίνει σε αυτή τη φάση σε σχέση με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της χώρας και της περιοχής. Όλοι βλέπουν τη δημογραφική συρρίκνωση και όλοι ξέρουν ότι αυτό θα έχει δραματικές επιπτώσεις στην πορεία της χώρας. Το ασφαλιστικό σύστημα δεν πρόκειται να αντέξει στο μέλλον, και ήδη κάποιοι άρχισαν να ψιθυρίζουν ότι η μελλοντική καταβολή των συντάξεων είναι αβέβαιη. Δεν είναι βέβαια το μόνο πρόβλημα που θα επιφέρει η μείωση του ενεργού πληθυσμού, αλλά όλοι ελπίζουν ότι με κάποιον μαγικό τρόπο το πρόβλημα θα λυθεί, ή έστω ότι η «βόμβα» θα σκάσει σε κάποιον άλλον.
Τα επίσημα στοιχεία για τις γεννήσεις που ανακοινώθηκαν την περασμένη εβδομάδα θα έπρεπε να αποτελέσουν στοιχείο κινητοποίησης σε όλα τα επίπεδα. Οι αριθμοί δεν αφήνουν περιθώρια για καμία παρερμηνεία. Σε τοπικό επίπεδο τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, η μείωση των γεννήσεων το 2025 σε σχέση με το 2024 κινήθηκε με ποσοστιαία μείωση διπλάσια απ' ό,τι ο μέσος όρος της χώρας. Η Μεσσηνία κάθε χρόνο γερνάει και μικραίνει, και αυτό θα αποτυπώνεται κάθε χρόνο όλο και περισσότερο στους οικονομικούς δείκτες. Η Καλαμάτα αποτελεί βεβαίως νησίδα εξαίρεσης σε αυτό που συμβαίνει σε όλη τη νότια Πελοπόννησο, αλλά χωρίς ενδοχώρα, θα φτάσουν σύντομα και σε αυτήν οι επιπτώσεις της εγκατάλειψης της υπαίθρου.
Ο αριθμός των γεννήσεων και συνολικά το δημογραφικό προφίλ της περιοχής απαιτούν άμεση αναπροσαρμογή πολιτικών σε όλα τα επίπεδα. Αντίθετα, όλοι δηλώνουν την ανησυχία τους, κάνουν το σταυρό τους στον πολιούχο να μη σκάσει σε αυτούς η βόμβα, και το βράδυ πάνε στο πανηγύρι για να παρηγορηθούν μαζί με τα εναπομείναντα γερόντια, θαυμάζοντας τα εγγόνια τους που ήρθαν για μια μέρα και σέρνουν τον χορό. Πόσο θα κρατήσει η αγνόηση των δημογραφικών δεικτών; Όχι πολύ, απλά δεν ξέρει κανείς το πότε ακριβώς θα τελειώσει το πανηγύρι.
