Η καθυστέρηση στα έργα αναβάθμισης των υποδομών στο Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας δεν αποτελεί έκπληξη. Το αντίθετο, έκπληξη, και μάλιστα τεράστια, θα είναι αν τα έργα τελειώσουν μέσα στο 2026. Το πιθανότερο είναι οι απαραίτητες εργασίες να ολοκληρωθούν μέσα στο 2027. Τώρα, γιατί δίνονται διαβεβαιώσεις και εκφράζεται η βεβαιότητα ότι το γήπεδο θα είναι έτοιμο για να δώσει αγώνες η «Καλαμάτα» μέσα στο φθινόπωρο, δεν το καταλαβαίνουμε.
Είναι προφανές ότι επιχειρείται ένα παιχνίδι μεταβίβασης της ευθύνης, αλλά δεν νομίζουμε ότι πείθει κανέναν.
Η ανάγκη για έργα αναβάθμισης του Δημοτικού Σταδίου και η εναρμόνισή του με τις απαιτήσεις της Super League δεν προέκυψε ξαφνικά. Η πορεία της «Μαύρης Θύελλας» τα τελευταία χρόνια έδειχνε ότι αργά ή γρήγορα θα υπήρχε ανάγκη για γήπεδο που θα πληροί τις προϋποθέσεις διεξαγωγής αγώνων με συγκεκριμένους όρους. Ο χρόνος πέρασε χωρίς να γίνει τίποτα και τώρα, την τελευταία στιγμή και με τις ημερομηνίες να πιέζουν ασφυκτικά, γίνονται «ηρωικές» προσπάθειες μήπως και καταφέρουν μέσα στον χρόνο να εξασφαλιστεί η αδειοδότηση του γηπέδου. Υπήρχε ολιγωρία, η οποία γίνεται τώρα προσπάθεια να καλυφθεί. Μακάρι να το καταφέρουν, αλλά με ευχές και διακηρύξεις προθέσεων δεν γίνονται έργα.
Οι τοπικοί πολιτικοί παράγοντες που εμπλέκονται με την υπόθεση του γηπέδου γνωρίζουν ότι θα έχουν σημαντικό πολιτικό κόστος από τη διαχείριση της υπόθεσης. Την ίδια ώρα, στην ποδοσφαιρική ομάδα δεν φαίνεται να υπάρχει σχέδιο για το ζήτημα και κρατούν στάση αναμονής, τόσο για το γήπεδο όσο και για άλλα ζητήματα της ομάδας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που φοβούνται ότι η κατάσταση οδηγείται σε ένα τεράστιο φιάσκο.
Οι νίκες έχουν, ως γνωστόν, πολλούς πατεράδες και οι ήττες παραμένουν ορφανές. Αν τα πράγματα εξελιχθούν με άσχημο τρόπο, είναι σίγουρο ότι ο ένας θα ρίχνει στον άλλον την ευθύνη. Θα περάσουμε από τις αγκαλιές και τις φιλοφρονήσεις στην κλοτσοπατινάδα και τη μεταβίβαση της ευθύνης στον… Χατζηπετρή. Η συνειδητοποίηση απ' όλες τις πλευρές τού πώς έχουν τα πράγματα είναι αναγκαία προϋπόθεση για διορθωτικές κινήσεις πριν να είναι αργά. Το να συνεχίζουν όλοι να πορεύονται ελπίζοντας ότι θα γίνει την τελευταία στιγμή κάποιο θαύμα ή θα υπάρξει μια «μεγάλη κίνηση» που θα σώσει την παρτίδα, είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για την αποτυχία. Και όπως δείχνουν τα πράγματα, αυτή θα είναι εκκωφαντική, αν όχι ντροπιαστική.
panagopg@gmail.com
