Η πρόβλεψη της καταστροφής που έρχεται από μήνα σε μήνα και από χρόνο σε χρόνο είναι το αγαπημένο σπορ κάθε κινδυνολόγου λαϊκιστή.

Στους παραδοσιακούς διαχρονικούς «ψεκασμένους» καταστροφολόγους – συνωμοσιολόγους, μετά την κατάρρευση του «σοσιαλιστικού παραδείσου» προστέθηκαν και οι υμνητές του, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα που το συναντάμε σήμερα σε ισχυρές δόσεις στα social media.

Οι καταστροφολόγοι δεν θέλουν ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δεν θέλουν τουρίστες, αλλά ούτε και βιομηχανικές επενδύσεις που «καταστρέφουν το περιβάλλον». Το ωραίο είναι ότι οι ανεμογεννήτριες και οι βιομηχανικές επενδύσεις ξορκίζονται με πρόσχημα την προστασία του περιβάλλοντος και την τουριστική ανάπτυξη, την οποία επίσης όμως δεν θέλουν, γιατί χαλάει τη μακαριότητα και τη σιωπή της ακινησίας. Δεν λέει κανείς ξεκάθαρα τι θέλει, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, αρκεί που ξέρουμε τι δεν θέλουμε. Η στασιμότητα είναι αυτό που φαντάζει ως επιλογή, αλλά από την άλλη διακηρύσσουν ότι θέλουν να αλλάξουν τα πάντα. Δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στον παραγωγικό τομέα της χώρας και ταυτόχρονα υπόσχονται να αλλάξουν τα πάντα, μέσα μάλιστα από την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα. Αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι αν περιμένει κάποιος να αλλάξει ο κόσμος παράγοντας λούπινα στη Μάνη, μάλλον δεν στέκει καλά στα μυαλά του.

Τα πράγματα στην οικονομία και την κοινωνία αλλάζουν γιατί αυτό επιβάλλουν οι ανάγκες των ανθρώπων. Η τεχνολογία επιβάλλει νέες συνθήκες παραγωγής, η ευκολία στις μεταφορές ευνοεί τα ταξίδια και αυξάνει τον τουρισμό, οι διατροφικές συνήθειες αλλάζουν και διαφοροποιούν τη χρήση προϊόντων. Τα πράγματα αλλάζουν και θα αλλάξουν ξανά και ξανά, έτσι προχωρά διαχρονικά ο κόσμος. Όλος αυτός ο κακός χαμός με τους κινδύνους και τις επερχόμενες καταστροφές δεν προκαλεί κάποια εμφανή ζημιά. Η Γη δεν μπορεί να σταματήσει για να κατέβουν αυτοί που νομίζουν ότι είναι επίπεδη. Το μόνο που χάνεται είναι η ταχύτητα των αλλαγών και των προσαρμογών, γιατί ο κίνδυνος και ο φόβος παράγουν πολιτικά αποτελέσματα ακόμα και όταν μένουν μειοψηφικά.

Οι άνθρωποι φοβούνται το καινούργιο και δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στις αλλαγές, και οι διακινητές του φόβου έχουν πλεονέκτημα, έστω συγκυριακό. Κερδίζουν μάχες και επιτυγχάνουν καθυστερήσεις, αλλά είναι καταδικασμένοι να χάσουν τον πόλεμο, γιατί ο άνθρωπος πηγαίνει μπροστά επειδή καταφέρνει πάντα να υπερνικήσει τον φόβο του και να σπάσει τα δεσμά της συντήρησης με τα οποία προσπαθούν να τον κρατήσουν οι έμποροι του φόβου.

panagopg@gmail.com