Η πρόσφατη σύλληψη του Μαδούρο στη Βενεζουέλα από αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις αποτέλεσε το σοκ εκείνο, που ανάγκασε ακόμα και τους πιο ένθερμους οπαδούς των αυταρχικών καθεστώτων να συνειδητοποιήσουν τους κινδύνους που απειλούν πλέον την ανθρωπότητα. Ο κόσμος εισέρχεται σε μια φάση απρόβλεπτης επιθετικότητας, όπου οι διεθνείς κανόνες υποχωρούν μπροστά στην ισχύ. Στην Ελλάδα, βεβαίως, η ορθολογική κριτική για την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου πνίγηκε γρήγορα από τις γνωστές κραυγές. Οι λάτρεις του καθεστώτος Μαδούρο έσπευσαν να καταγγείλουν, παραμένοντας όμως προκλητικά σιωπηλοί μπροστά στην ηρωική εξέγερση των Ιρανών κατά του αυταρχικού ισλαμικού καθεστώτος.
Στην πραγματικότητα, οι οπαδοί του αυταρχισμού δεν καθοδηγούνται από ιδεολογίες. Τους ενώνει ο λαϊκισμός και η εμμονή στην ισόβια κατάκτηση της εξουσίας. Ο Τραμπ, ο Πούτιν, ο Ερντογάν, ο Κιμ χρησιμοποιούν διαφορετικά σύμβολα, αλλά ακολουθούν την ίδια διαδρομή. Οι ιδεολογίες λειτουργούν ως προπέτασμα. Η ισχύς παραμένει ο μοναδικός στόχος.
Την ίδια ώρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει πιο ανοχύρωτη από ποτέ. Με έναν γερασμένο πληθυσμό, χωρίς δικούς της ενεργειακούς πόρους και ουραγός στην ψηφιακή τεχνολογία, κινδυνεύει να διαμελιστεί σε ζώνες επιρροής μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας. Οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι δείχνουν ανήμπορες να διαχειριστούν τον οικονομικό ανταγωνισμό, τρέχοντας διαρκώς πίσω από τις εξελίξεις, εγκλωβισμένες στην αφέλεια της προηγούμενης δεκαετίας, που τις ήθελε προσδεδεμένες στα άρματα της Μόσχας και της Ουάσιγκτον.
Για την Ελλάδα, τα προβλήματα αυτά εμφανίζονται σε μεγέθυνση. Ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας δεν αφήνει περιθώρια για «εναλλακτικές». Η χώρα μας μοιάζει «καταδικασμένη» να ακολουθήσει τις ΗΠΑ ακόμα και στην πιο παράφρονα πορεία τους, καθώς η αποστασιοποίηση θα σήμαινε νομοτελειακά μια μετωπική σύγκρουση με την Άγκυρα. Η στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ αποτελεί μια χαραμάδα ελπίδας, όμως θα αποδώσει καρπούς μόνο αν το εγχώριο πελατειακό κράτος ηττηθεί επιτέλους από την αξιοκρατία.
Ο κίνδυνος είναι ορατός: Κάποια στιγμή ο Τραμπ μπορεί να θέσει ζήτημα «μοιρασιάς» του Αιγαίου. Τότε θα βιώσουμε το βίαιο τέλος της Μεταπολίτευσης, η οποία θεμελιώθηκε πάνω στα συντρίμμια της διαμελισμένης Κύπρου. Οι Έλληνες λαϊκιστές, παίζοντας τα ρέστα τους, αγνοούν το μάθημα του 1974. Όπως ο δικτάτορας Ιωαννίδης δεν κατάλαβε ότι το παιχνίδι είχε χαθεί, έτσι και οι σημερινοί θιασώτες του αυταρχισμού δεν αντιλαμβάνονται ότι το «δίκαιο του ισχυρού» δεν εφαρμόζεται μόνο στη Βενεζουέλα , στην Ουκρανία ή τη Γάζα, αλλά μπορεί να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα. Όταν το συνειδητοποιήσουν, ίσως να είναι αργά για όλους μας. Έτσι και αλλιώς οι αστικές πολιτικές δυνάμεις έχουν ανοίξει ξανά τις πόρτες του «τρελοκομείου», όπως ακριβώς πριν τη χρεοκοπία του 2010. Μένει να δούμε ποιοι θα βγουν πρώτοι για να οδηγήσουν το καράβι στα βράχια.
