Με τα υπόλοιπα 14 αεροδρόμια της εταιρείας να καταγράφουν αύξηση 42,5% σε μια δεκαετία, η προοπτική της αναβάθμισης του δικού μας αεροδρομίου φαντάζει, αν μη τι άλλο, ως μια ευχάριστη εξέλιξη για τη Μεσσηνία.
Ωστόσο, η ηγεσία της Μεσσηνίας και της Περιφέρειας Πελοποννήσου οφείλει να απαντήσει σε δύο καίρια ερωτήματα: Θα γίνει ποτέ ο αερολιμένας η ουσιαστική πύλη της Πελοποννήσου ή θα παραμείνει ο «φτωχός συγγενής» του Ελ. Βενιζέλος; Και κυρίως, αρκεί αυτός ο διπλασιασμός για να ξεκολλήσει η τοπική οικονομία από τον βάλτο της στασιμότητας;
Την απάντηση στο πρώτο ερώτημα την έδωσε εμμέσως πλην σαφώς ο αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού Θανάση Μιχελόγγονας. Όταν η Περιφέρεια μετρά 800.000 επισκέψεις αλλοδαπών και οι αφίξεις στην Καλαμάτα είναι μόλις 169.000, τότε το αεροδρόμιό μας εξυπηρετεί μόλις το 20% του συνόλου. Ακόμα και αν το 2030 πιάσουμε τον στόχο του διπλασιασμού, η Αθήνα θα συνεχίσει να υποδέχεται τουλάχιστον το 50% των επισκεπτών μας. Η Καλαμάτα, δηλαδή, θα παλεύει ακόμα να χαρακτηριστεί «βασική πύλη».
Όσο για το αναπτυξιακό άλμα, ας μιλήσουν οι αριθμοί. Με 350.000 αφίξεις αλλοδαπών το 2030, η Καλαμάτα θα φτάσει μόλις το 22,2% των περσινών αφίξεων των Χανίων και το ισχνό 7,7% του Ηρακλείου. Προφανώς, ο στόχος αυτός δεν υπηρετεί κανένα αναπτυξιακό άλμα. Υπηρετεί την κατεστημένη τάξη πραγμάτων και όσους τοποθετούν τον πήχη στο έδαφος για να περάσουν από πάνω του με άνεση στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Πάλι καλά, βέβαια, που η Fraport κατέθεσε πρόταση στον διαγωνισμό. Γιατί με τους ρυθμούς που κινούνται οι «ταγοί» μας, σε λίγο ούτε το 10% των τουριστών δεν θα ήξερε πού πέφτει ο Αερολιμένας Καλαμάτας. Αν προσθέσουμε στο κάδρο και του μοραΐτες που αγωνιούν για τον… υπερτουρισμό στην Περιφέρεια έχουμε μπροστά μας τον πίνακα των χαμηλών προσδοκιών που κρατά δέσμια την οικονομία της Μεσσηνίας και της Πελοποννήσου.
