Προφανώς, η δημοτική αρχή ζει σε μια άλλη Καλαμάτα, όπου η τάξη βασιλεύει και η παραβατικότητα είναι μια άγνωστη λέξη που αφορά μόνο τους «έξω». Ανεξάρτητα όμως από τις καθησυχαστικές θεωρίες του δημάρχου, η πραγματικότητα τον διαψεύδει με θόρυβο.
Η πόλη έχει μετατραπεί τις τελευταίες δεκαετίες σε ένα απέραντο πεδίο ασκήσεων παρανομίας. Αν ο κ. Βασιλόπουλος επέλεγε να εστιάσει την προσοχή του στην καθημερινή οδηγική ασυδοσία κατά τις βόλτες του στην Καλαμάτα, θα διαπίστωνε πως δεκάδες αυτοκίνητα παραμένουν σταθμευμένα πάνω σε ράμπες αναπήρων και διαβάσεις. Θα παρατηρούσε οχήματα να κινούνται ανάποδα σε μονόδρομους και να περνούν με «βαθύ» κόκκινο, ενώ φορτηγά τροφοδοσίας καταστρατηγούν κάθε ωράριο, φτάνοντας μέχρι τον πεζόδρομο της Αριστομένους, ακριβώς μπροστά στο ιστορικό δημαρχείο. Η εκπαίδευση στην ανομία ξεκινά από νωρίς: γονείς μεταφέρουν παιδιά με μηχανάκια χωρίς κράνος, οδηγοί τρέχουν δαιμονισμένα δίπλα σε σχολεία και ποδήλατα κυκλοφορούν ανενόχλητα στο νότιο πεζοδρόμιο της Ναυαρίνου. Το κερασάκι στην τούρτα είναι οι νεαροί με τα πατίνια που κάνουν κούρσες θανάτου ανάμεσα σε πεζούς και αυτοκίνητα. Αν προσθέσουμε και την αυθαίρετη καταπάτηση του δημόσιου χώρου, έχουμε την εικόνα μιας έκνομης πόλης που ανησυχεί μόνο για τις διαρρήξεις, αλλά αδιαφορεί για την καθημερινή παρανομία του γείτονα, του φίλου και - κυρίως- του ψηφοφόρου.
Φυσικά, δεν ευθύνεται μόνο ο δήμαρχος που η μεσσηνιακή πρωτεύουσα θυμίζει ξέφραγο αμπέλι. Μεγάλο μερίδιο ανήκει και στους πολίτες που ζητούν εφαρμογή του νόμου «αλά καρτ». Θέλουν αυστηρότητα μόνο για τους Ρομά και τους μετανάστες, αλλά απαιτούν πλήρη ασυλία για τις δικές τους παραβάσεις. Η κοινωνία αρνείται να καταλάβει ότι το βασίλειο της ζούγκλας δεν έχει εξαιρέσεις. Οποιος σήμερα «εκπαιδεύεται» στην ασυδοσία του δρόμου, είναι ο υποψήφιος εγκληματίας που θα κυβερνά τις γειτονιές μας αύριο. Αλλά είπαμε, στην πόλη οι κάμερες «δεν έχουν νόημα».
