Πολιτικοί που βλέπουν το δημόσιο χρήμα όχι ως εργαλείο για το μέλλον, αλλά ως καύσιμο για την επόμενη κάλπη. Μοναδικός στόχος η επανεκλογή. Και βασικό μέσο η καθημερινή αυτοπροβολή για το «έργο» τους, ακόμα κι όταν το έργο είναι αυτονόητο, μικρό ή απλώς τετριμμένο. Στον αντίποδα, οι πολιτικοί που είναι διατεθειμένοι να υπηρετήσουν ένα πραγματικό αναπτυξιακό σχέδιο για την τοπική κοινωνία, την Περιφέρεια ή τη χώρα, αποτελούν πλέον είδος προς εξαφάνιση. Γιατί το αληθινό όραμα απαιτεί ρήξεις, βαθιές τομές και, αναπόφευκτα, πρόσκαιρο πολιτικό κόστος. Αυτό το κόστος όμως οι σημερινοί ισορροπιστές της κάλπης δεν διανοούνται να το αναλάβουν. Τρόμος τους πιάνει και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να κινδυνεύσει η καρέκλα. Αυτή η εμμονή με την κάλπη και η πλήρης γύμνια αναπτυξιακού σχεδιασμού οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον κατακερματισμό της δημόσιας δαπάνης. Αντί για μεγάλα και αναγκαία έργα, τα κονδύλια σπάνε σε χίλια κομμάτια, με μοναδικό σκοπό να ικανοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότερα μικροαιτήματα. Μοιράζουν «καθρεφτάκια» για ιθαγενείς και στο τέλος δεν περισσεύει ούτε ευρώ για τις υποδομές που μπορούν πραγματικά να αλλάξουν τον τόπο.
Οι διαχειριστές της εξουσίας, για παράδειγμα, προτιμούν να κατασκευάζουν παιδικές χαρές σε ερημωμένα χωριά όπου κατοικούν σχεδόν αποκλειστικά υπερήλικες, μόνο και μόνο για να κόψουν μια κορδέλα και να βγάλουν μια φωτογραφία. Την ίδια ώρα, η αδυναμία εξεύρεσης πόρων για την ουσιαστική αναβάθμιση του Αεροδρομίου Καλαμάτας και η εγκατάλειψη του εκσυγχρονισμού του σιδηροδρομικού δικτύου της Πελοποννήσου επιβεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές. Οσο το πολιτικό προσωπικό εξαντλείται σε δημόσιες σχέσεις και μικροέργα βιτρίνας, τα μεγάλα στοιχήματα της Μεσσηνίας θα μένουν βαλτωμένα. Γιατί οι καλές προθέσεις φτάνουν μέχρι την επόμενη κάλπη, ενώ το μέλλον απαιτεί πολιτικούς που βλέπουν πέρα από αυτήν.
