Τα φθηνά μη επανδρωμένα οχήματα καθορίζουν πλέον τις ένοπλες αναμετρήσεις, καθώς η αναχαίτισή τους από πανάκριβα οπλικά συστήματα αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη και ασύμφορη. Η διεθνής πραγματικότητα δείχνει ότι η μαζική παραγωγή τέτοιων συστημάτων αλλάζει ριζικά τις ισορροπίες στο πεδίο της μάχης.
Την ίδια στιγμή, η Τουρκία έχει αναπτύξει μια ισχυρή πολεμική βιομηχανία, παράγοντας χιλιάδες drones τον μήνα, όπως τα νέα μοντέλα με βεληνεκές χιλιάδων χιλιομέτρων και δυνατότητα πολύωρων πτήσεων. Το κόστος τους παραμένει ελάχιστο μπροστά στα όπλα δεκάδων εκατομμυρίων που καλούνται να τα αντιμετωπίσουν. Η γειτονική χώρα έχτισε αυτή τη δομή με στρατηγική συνέχεια, ενώ η Ελλάδα έχασε πολύτιμο χρόνο και τώρα τρέχει για να καλύψει το κενό.
Και ενώ η Τουρκία δημιουργούσε αμυντική βιομηχανία, στη Μεσσηνία και στην Περιφέρεια Πελοποννήσου η τοπική ηγεσία και η κοινωνία ενδιαφερόταν σχεδόν αποκλειστικά για τη διατήρηση των στρατοπέδων. Το μεγάλο όραμα της περιοχής εξαντλούνταν στο να υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία στον τόπο τους οι Μεσσήνιοι και οι Πελοποννήσιοι, για να μην χάνουν οι τοπικές επιχειρήσεις την πελατεία τους. Μέσα σε αυτό το μικροπολιτικό πλαίσιο, παρουσιάστηκε ως σπουδαίο κατόρθωμα η διατήρηση στην Καλαμάτα της εκπαιδευτικής βάσης της 120 ΠΕΑ σε συνεργασία με το Ισραήλ, την ώρα που κανένας δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ποιος θα είναι ο ρόλος των συμβατικών πολεμικών αεροπλάνων στις μελλοντικές επιχειρήσεις.
Εννοείται ότι ούτε ένας εκπρόσωπος τοπικού φορέα δεν σκέφτηκε να ζητήσει την ίδρυση και λειτουργία μονάδων πολεμικής βιομηχανίας στη Μεσσηνία. Μια τέτοια επένδυση θα έδινε ουσιαστική λύση και στο οξύ δημογραφικό πρόβλημα, προσφέροντας υψηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας σε νέους επιστήμονες. Έτσι, βέβαια, δεν είχαμε και την ευκαιρία να δούμε τις γνωστές μαύρες σημαίες να διαδηλώνουν στους δρόμους από τους ειρηνιστές αλά καρτ όλων των πολιτικών αποχρώσεων. Σε έναν κόσμο που από την εποχή του Δαρβίνου γνωρίζει καλά ότι επιβιώνει μόνο όποιος προσαρμόζεται στις αλλαγές, η Μεσσηνία και η Περιφέρεια Πελοποννήσου παραμένουν μοιραία προσκολλημένες στο παρελθόν και στα ξεπερασμένα μοντέλα του προηγούμενου αιώνα
