Η αντικαπιταλιστική δεξιά στη Μεσσηνία, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, διατηρεί βαθιές ρίζες στο μετεμφυλιακό κράτος. Νοσταλγεί τις μέρες του κρατικού προστατευτισμού, όταν η διανομή του πλούτου απέκλειε όσους δεν διέθεταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Ειδικά στην περιοχή μας, το σύστημα αυτό συνδέθηκε στενά με τις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, καθώς οι Μεσσήνιοι ζητούσαν παραδοσιακά από τους πολιτικούς έναν διορισμό στον στρατό ή στην αστυνομία. Παράλληλα, η τοπική επιχειρηματική τάξη απολάμβανε προνόμια μέσω δασμών στα εισαγόμενα προϊόντα και επιδοτήσεων στις εξαγωγές. Έτσι διαμορφώθηκε μια κυρίαρχη ιδεολογία που έβλεπε το κράτος ως ατμομηχανή της οικονομίας και εγγυητή των κεκτημένων για τους νικητές του εμφυλίου. Η επταετής χούντα λειτούργησε ως οπισθοφυλακή αυτού του μοντέλου και ως πολιτικός εγγυητής της τότε κατεστημένης τάξης πραγμάτων. Η ιδεολογική κυριαρχία αυτού του χώρου κατέρρευσε με την πτώση της δικτατορίας και τον περιορισμό του στρατού στα εθνικά του καθήκοντα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, εντάσσοντας την Ελλάδα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, έδωσε τη χαριστική βολή σε ένα μετεμφυλιακό κράτος που και ο ίδιος υπηρέτησε στο παρελθόν.
Σήμερα, οι δεξιοί πολέμιοι του καπιταλισμού μισούν την αστική δημοκρατία και δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους για αυταρχικά καθεστώτα τύπου Πούτιν ή Τραμπ. Στην πραγματικότητα νοσταλγούν την αναξιοκρατία και τα ρουσφέτια. Γι' αυτό, μεταξύ άλλων, απεχθάνονται τις μεγάλες επενδύσεις και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες διοικούνται αναγκαστικά από τεχνοκράτες με αξιοκρατικά κριτήρια. Φαντασιώνονται μια κλειστή οικονομία, όπου η παραγωγή και η διανομή του πλούτου θα ελέγχονται από έναν τοπικό φύρερ με βάση εθνικιστικά και θρησκευτικά κριτήρια. Με λίγα λόγια, εχθρεύονται την ελεύθερη αγορά και την ανοιχτή κοινωνία, επιθυμώντας ένα ανελεύθερο καθεστώς.
Φυσικά, ούτε που περνάει από το μυαλό τους ότι στην εποχή μας δεν υφίσταται παραγωγική διαδικασία χωρίς τα μικροτσίπ της Nvidia, ούτε μπορεί να λειτουργήσει ο πρωτογενής τομέας χωρίς τη συμβολή των μεταναστών εργατών. Προσδοκούν την οικονομική εξαθλίωση για να ανατρέψουν το πολιτικό σύστημα, αδιαφορώντας αν έτσι οδηγούν τη Μεσσηνία στην πλήρη κατάρρευση.
