Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat αποκαλύπτουν το μέγεθος του προβλήματος, με τη χώρα μας να κατέχει την αρνητική πρωτιά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 26,4% του πληθυσμού, δηλαδή σχεδόν 3 εκατομμύρια πολίτες, βρίσκεται σε κατάσταση στεγαστικής φτώχειας. Αυτό σημαίνει ότι δαπανά πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του για τις ανάγκες κατοικίας, με αποτέλεσμα τα χρήματα που απομένουν να μην επαρκούν για βασικές ανάγκες, όπως η διατροφή, η υγεία και η ένδυση. Η χαοτική απόκλιση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ο οποίος περιορίζεται στο 7,7%, αποτυπώνει την τραγική οικονομική ανισορροπία. Η ρίζα του κακού εντοπίζεται στον καταστροφικό συνδυασμό των χαμηλών μισθών και των εξωφρενικών ενοικίων. Ο μέσος ετήσιος μεικτός μισθός στην Ελλάδα διαμορφώνεται στα 17.954 ευρώ, φέρνοντας τη χώρα στην τέταρτη θέση από το τέλος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί μόλις στο 45,1% του ευρωπαϊκού μέσου μισθού, ο οποίος αγγίζει τα 39.800 ευρώ μεικτά ετησίως. Την ίδια στιγμή, το 22% με 24% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα αμείβεται με τον κατώτατο μισθό, ο οποίος από την 1η Απριλίου 2026 ανέρχεται στα 920 ευρώ μεικτά, δηλαδή μόλις 772 ευρώ καθαρά στο χέρι. Με αυτά τα δεδομένα, η επιβίωση μετατρέπεται σε άλυτο μαθηματικό γρίφο, ιδιαίτερα για το 30,3% του πληθυσμού που στρέφεται αναγκαστικά στην ενοικίαση κατοικίας.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της «Ε», η κατάσταση στις τοπικές αγορές ακινήτων είναι ασφυκτική. Αν ληφθεί ως βάση η συντηρητική εκτίμηση ότι μια μέση γκαρσονιέρα στην Καλαμάτα στοιχίζει 400 ευρώ τον μήνα και προστεθούν τουλάχιστον 50 ευρώ για λογαριασμούς ενέργειας, το σταθερό μηνιαίο κόστος αγγίζει τα 450 ευρώ, χωρίς καν να υπολογίζονται τα κοινόχρηστα. Για έναν εργαζόμενο των 772 ευρώ, η στέγαση απορροφά αμέσως το 58,3% του καθαρού εισοδήματός του. Το νούμερο αυτό ξεπερνά κατά πολύ το επίσημο όριο της στεγαστικής κρίσης και εξηγεί γιατί πάνω από έξι στους δέκα ενοικιαστές στην Ελλάδα αδυνατούν να βγάλουν τον μήνα. Όταν το δικαίωμα στη στέγη μετατρέπεται σε απρόσιτη πολυτέλεια, η διολίσθηση μεγάλου μέρους της κοινωνίας προς τη φτώχεια καθίσταται πλέον μια νομοτελειακή πραγματικότητα. Και η φυγή στο εξωτερικό φαντάζει μονόδρομος.
