Με αυτά τα παραμύθια, η τοπική οικονομία κρατείται δέσμια της αδράνειας. Ένας από τους μεγαλύτερους πελοποννησιακούς μύθους, που επιστρατεύεται συστηματικά για τη διατήρηση της στασιμότητας, είναι ο δήθεν κίνδυνος από τη «μονοκαλλιέργεια του τουρισμού» που απειλεί τον πρωτογενή τομέα της Πελοποννήσου . Τα επίσημα στοιχεία της τελευταίας δεκαετίας από την Τράπεζα της Ελλάδας και την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) γκρεμίζουν παταγωδώς αυτό το ιδεολόγημα.
Συγκρίνοντας την αγροτική Περιφέρεια Πελοποννήσου με την κατεξοχήν τουριστική Κρήτη, η πραγματικότητα αποδεικνύεται τελείως διαφορετική. Στο πεδίο των διανυκτερεύσεων, η διαφορά είναι χαοτική. Την περίοδο 2016-2025, η Κρήτη καταγράφει συνολικά 387,1 εκατομμύρια διανυκτερεύσεις, ενώ η Περιφέρεια Πελοποννήσου μόλις 55,6 εκατομμύρια. Το ποσοστό της Πελοποννήσου προσεγγίζει με το ζόρι το 14,4% της Κρήτης, με το 2025 να κλείνει στο ισχνό 11,9% (48,6 εκατομμύρια έναντι 5,7 εκατομμυρίων). Για ποια μονοκαλλιέργεια τουρισμού μιλάμε, λοιπόν, όταν τα μεγέθη μας είναι σχεδόν υποδεκαπλάσια;
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο εντοπίζεται στην παραγωγή ελαιολάδου κατά την περίοδο 2015-2024. Η Περιφέρεια Πελοποννήσου παρήγαγε συνολικά 935.882 τόνους, με τη Μεσσηνία να πρωταγωνιστεί προσφέροντας τους 521.532 τόνους. Την ίδια στιγμή, η άκρως τουριστική Κρήτη παρήγαγε 806.168 τόνους ελαιολάδου, αγγίζοντας το 86,1% της δικής μας παραγωγής, ενώ το 2024 ξεπέρασε την Περιφέρεια Πελοποννήσου (86.216 τόνους έναντι 77.850).
Τα νούμερα αυτά προσφέρουν μια αποστομωτική απάντηση στους θιασώτες της μιζέριας. Η Κρήτη, με δεκαπλάσιο τουρισμό, καταφέρνει να διατηρεί μια πανίσχυρη αγροτική παραγωγή, αποδεικνύοντας ότι ο τουρισμός και ο πρωτογενής τομέας όχι μόνο δεν αλληλοεξοντώνονται, αλλά μπορούν να συνυπάρξουν ιδανικά και να αναπτύσσονται παράλληλα. Η Περιφέρεια Πελοποννήσου δεν κινδυνεύει από κανέναν τουριστικό κορεσμό. Κινδυνεύει μόνο από τις ιδεοληψίες όσων αρνούνται να δουν τα δεδομένα και προτιμούν να συντηρούν τον αναπτυξιακό λήθαργο της περιοχής με φαντάσματα του παρελθόντος.
