Αρκεί να είναι ένας ακόμη ανόητος που ανέβηκε τα σκαλοπάτια της εξουσίας επειδή τον ανέχθηκε η σιωπηλή πλειονότητα. Τα τελευταία χρόνια οι περισσότεροι πολίτες ιδιωτεύουν, κλείνουν τα μάτια και αφήνουν τον παραλογισμό και τις ακραίες φωνές να κυριαρχούν στο διαδίκτυο. Και όσο οι λογικοί σιωπούν, τόσο οι παράλογοι αποκτούν μεγαλύτερο ακροατήριο, μέχρι που οι απόψεις τους μετατρέπονται σε κυρίαρχη αντίληψη. Την ίδια ώρα κόμματα, αυτοδιοικητικοί και επιστημονικοί φορείς αποφεύγουν τη σύγκρουση, εγκλωβισμένοι στις πελατειακές ισορροπίες και στον φόβο του πολιτικού κόστους.
Το πρόσφατο τοπικό παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό. Μόλις δημοσιεύθηκαν τα στοιχεία για τη δόμηση στην Καλαμάτα, ξεπήδησαν στο διαδίκτυο απόψεις που ζητούσαν λίγο πολύ να σταματήσει η νόμιμη, εντός σχεδίου δόμηση, για να μη γίνει δήθεν η πόλη τσιμεντούπολη. Οι πιο «διαβασμένοι» ανακάλυψαν και τη φέρουσα ικανότητα, λες και δεν αρκεί το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο που διαθέτει η πόλη και καθορίζει πού και με ποιους όρους επιτρέπεται η δόμηση. Όλα αυτά μοιάζουν γραφικά. Το πρόβλημα ξεκινά όταν οι γραφικές απόψεις μένουν αναπάντητες και αρχίζουν σταδιακά να αποκτούν πολιτική νομιμοποίηση. Έτσι καλλιεργείται ένα μόνιμο κλίμα μιζέριας, στο οποίο κάθε οικοδομή είναι «τσιμεντοποίηση», κάθε επένδυση «ξεπούλημα» και κάθε αλλαγή απειλή.
Και εδώ αρχίζει η εκκωφαντική σιωπή. Η σημερινή δημοτική αρχή Καλαμάτας αρνείται να υπερασπιστεί ακόμα και το δικό της έργο και τις δυνατότητες της πόλης. Οι προηγούμενες δημοτικές αρχές, που δημιούργησαν κρίσιμες υποδομές, παρακολουθούν αμέτοχες. Το ΤΕΕ αφήνει αναπάντητες θεωρίες που γελοιοποιούν την επιστήμη του μηχανικού, ενώ το Επιμελητήριο Μεσσηνίας και οι υπόλοιποι παραγωγικοί φορείς σφυρίζουν αδιάφορα. Η μάχη για την αντίληψη της πραγματικότητας είναι πολιτική μάχη. Όταν οι λογικές φωνές σιωπούν, το κενό καταλαμβάνουν οι πιο θορυβώδεις. Και αν οι φορείς της Καλαμάτας συνεχίσουν να παρακολουθούν αμέτοχοι, η πόλη θα μπει σε τροχιά παρακμής πολύ πριν προλάβει να την αποτελειώσει το δημογραφικό.
