Από τότε πέρασαν δυόμισι μήνες και η νέα πολιτική ηγεσία του υπουργείου δεν έχει δώσει σημεία ζωής για το θέμα.
Ο προαστιακός όμως παραμένει ένα ζωντανό αίτημα για τη Μεσσηνία και μπορεί να αποτελέσει σημαντικό εργαλείο ανάπτυξης για τους Δήμους Καλαμάτας, Μεσσήνης και Οιχαλίας. Μπορεί παράλληλα να συμβάλει στην αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος της Καλαμάτας. Εκατοντάδες κλειστά ή υποαξιοποιημένα ακίνητα σε οικισμούς κατά μήκος της γραμμής μπορούν να αποκτήσουν ξανά αξία, εφόσον οι κάτοικοί τους έχουν γρήγορη και αξιόπιστη πρόσβαση στο κέντρο της μεσσηνιακής πρωτεύουσας. Ο προαστιακός της Μεσσηνίας μπορεί να είναι βιώσιμος. Δύο μόνο διαδρομές αρκούν για να αποδείξουν τη χρησιμότητά του: Καλαμάτα – Αεροδρόμιο – Μεσσήνη και Καλαμάτα – Ασπρόχωμα – Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου – Νοσοκομείο. Πρόκειται για διαδρομές στις οποίες καθημερινά μετακινούνται ήδη χιλιάδες πολίτες, εργαζόμενοι, φοιτητές, ασθενείς, επισκέπτες και ταξιδιώτες. Ένα ολοκληρωμένο δίκτυο μπορεί στη συνέχεια να φτάσει στη Θουρία, στον Άρι, στη Μικρομάνη, στη Βαλύρα, στον Μελιγαλά, στο Ζευγολατιό, στη Σκάλα και στο Διαβολίτσι, εξυπηρετώντας παράλληλα τη ΒΙΠΕ Καλαμάτας και τη ΒΙΠΕ Μελιγαλά. Με ηλεκτρικά λεωφορεία που θα συνδέουν τους σταθμούς με γειτονικούς οικισμούς, όπως τα Αρφαρά και η Εύα, δημιουργείται για πρώτη φορά ένα πραγματικό διαδημοτικό δίκτυο δημόσιας συγκοινωνίας.
Οι οικισμοί αυτοί μπορούν σταδιακά να λειτουργήσουν ως προάστια της Καλαμάτας, δίνοντας διέξοδο και στην οικιστική ανάπτυξη. Κυρίως, δεν συζητάμε για ένα συγκοινωνιακό σύστημα που πρέπει να κατασκευαστεί από το μηδέν. Η Μεσσηνία διαθέτει σιδηροδρομικό διάδρομο, σταθμούς και δημόσια περιουσία που παραμένουν αναξιοποίητα. Η επαναλειτουργία τους μπορεί να περιορίσει την εξάρτηση από το αυτοκίνητο και να αποσυμφορήσει σταδιακά το οδικό δίκτυο της Καλαμάτας. Η υποδομή υπάρχει. Στο χέρι του υπουργείου Μεταφορών είναι να την αξιοποιήσει και να θέσει τα θεμέλια για έναν σύγχρονο μεσσηνιακό σιδηρόδρομο.
