Το διαπιστώνει εύκολα όποιος κινείται το καλοκαίρι στην παραλιακή ζώνη ή τον χειμώνα στο κέντρο. Η δημοτική αρχή εξακολουθεί να σφυρίζει αδιάφορα μπροστά στην ανάγκη ουσιαστικής ελεγχόμενης στάθμευσης, ενώ η αξιοποίηση της σιδηροδρομικής γραμμής λιμάνι – Μεσσήνη ως πραγματικού προαστιακού παραμένει ευχολόγιο. Υπάρχει όμως και μια πραγματικότητα που συνήθως απουσιάζει από τη συζήτηση.
Η Καλαμάτα είναι το μητροπολιτικό κέντρο της νότιας Πελοποννήσου και καθημερινά δέχεται πολίτες από ολόκληρη τη Μεσσηνία και γειτονικούς νομούς. Η χρήση του αυτοκινήτου για όλους αυτούς δεν αποτελεί ιδεολογική επιλογή. Είναι ανάγκη. Και όσο περισσότερες υπηρεσίες συγκεντρώνονται στην Καλαμάτα τόσο μεγαλύτερες θα γίνονται αυτές οι μετακινήσεις. Συνεπώς ο κυκλοφοριακός σχεδιασμός δεν μπορεί να γίνεται με την παραδοχή ότι όλοι οι οδηγοί είναι κάτοικοι της πόλης που μπορούν κάποια στιγμή να πειστούν να αφήσουν το αυτοκίνητο στο σπίτι. Χιλιάδες άνθρωποι απλώς δεν έχουν αυτή την επιλογή. Αφήνουμε στην άκρη το χάος με την τροφοδοσία των καταστημάτων και την άναρχη χωροθέτηση επιχειρήσεων σε κομβικά σημεία. Τα έχουμε γράψει πολλές φορές. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα που γίνεται όλο και πιο πιεστικό.
Στο κέντρο έχουν συγκεντρωθεί ιδιωτικά ιατρεία, πολυιατρεία, μικροβιολογικά εργαστήρια και διαγνωστικά κέντρα που εξυπηρετούν καθημερινά εκατοντάδες πολίτες. Προφανώς κανένας δεν ζητά περιορισμούς στην εγκατάσταση ιατρείων. Είναι όμως παράλογο να σχεδιάζουμε την κυκλοφορία αγνοώντας τη λειτουργία τους. Ένας ηλικιωμένος από την Κορώνη, την Πύλο ή τη Μάνη που έρχεται για εξετάσεις δεν μπορεί να αφήσει το αυτοκίνητο ένα χιλιόμετρο μακριά και να συνεχίσει με τα πόδια. Χρειάζεται θέση στάθμευσης κοντά στο ιατρείο και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Και εδώ ακριβώς χρειάζεται σχεδιασμός αντί για γενικόλογες εκκλήσεις περιορισμού του αυτοκινήτου. Η ελεγχόμενη στάθμευση μπορεί να προβλέπει διαφορετικές ανάγκες και χρόνους παραμονής, ώστε οι λιγοστές διαθέσιμες θέσεις να εξυπηρετούν πραγματικές ανάγκες και να μην καταλαμβάνονται ολόκληρη την ημέρα από το ίδιο όχημα. Αντίστοιχη, μικρότερης έκτασης, πίεση δημιουργείται καθημερινά γύρω από τα φροντιστήρια, όπου συγκεκριμένες ώρες επικρατεί το αδιαχώρητο.
Οι πραγματικές ανάγκες της πόλης πρέπει κάποια στιγμή να καταγραφούν και να μπουν στον κυκλοφοριακό σχεδιασμό. Εκτός βέβαια αν στο Δημαρχείο θεωρούν ότι ο ηλικιωμένος από την Κορώνη θα έρθει για αξονική τομογραφία στην πλατεία με ηλεκτρικό πατίνι.
