Η φυσική κίνηση του πληθυσμού ήταν αρνητική κατά 1.466 κατοίκους, με τις γεννήσεις να υποχωρούν για πρώτη φορά κάτω από το όριο των 800. Δεν πρόκειται για μια κακή χρονιά. Πρόκειται για τη συμπύκνωση μιας μακράς πορείας απωλειών.
Η Μεσσηνία χάνει πληθυσμό από φυσικά αίτια αδιάλειπτα από το 1980 μέχρι σήμερα. Η τελευταία χρονιά με θετικό φυσικό ισοζύγιο βρίσκεται πριν από το 1980. Τότε η «ψαλίδα» ήταν μικρή. Σήμερα έχει ανοίξει δραματικά. Το 2025 οι θάνατοι είναι υπερδιπλάσιοι των γεννήσεων, αποτυπώνοντας μία κοινωνία που γερνά ταχύτερα απ’ όσο μπορεί να ανανεωθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η Μεσσηνία συγκαταλέγεται στους έξι νομούς της χώρας με τη μεγαλύτερη δημογραφική κατάρρευση, μαζί με την Αρκαδία και τη Λακωνία. Το υπόβαθρο αυτής της εξέλιξης βρίσκεται στις προηγούμενες δεκαετίες, όταν οι νέοι έφυγαν μαζικά αναζητώντας εργασία και προοπτική, αφήνοντας πίσω έναν πληθυσμό με αυξανόμενο μέσο όρο ηλικίας και περιορισμένες παραγωγικές αντοχές.
Για περίπου δύο δεκαετίες, η δημογραφική πτώση επιβραδύνθηκε χάρη στις γεννήσεις παιδιών από αλλοδαπές μητέρες. Πριν από την οικονομική κρίση του 2008, τα παιδιά αλλοδαπής μητέρας αντιστοιχούσαν στο 27,6% των γεννήσεων στον νομό. Το 2022 το ποσοστό αυτό περιορίστηκε στο 12%. Από το 2004 έως το 2022, ένα στα πέντε παιδιά που γεννήθηκαν στη Μεσσηνία είχε μητέρα με ξένη ιθαγένεια. Η φυγή όμως μεγάλου μέρους αυτών των ανθρώπων μετά την κρίση επιτάχυνε ξανά τη συρρίκνωση και την ερήμωση της υπαίθρου.
Όλα τα δεδομένα δείχνουν ότι χωρίς μετανάστες σε μόνιμη βάση δεν μπορεί να υπάρξει ανακοπή της δημογραφικής κατάρρευσης. Η μόνιμη εγκατάσταση όμως προϋποθέτει αξιοπρεπείς και ανταγωνιστικούς μισθούς. Η Μεσσηνία αδυνατεί να τους προσφέρει ακόμη και στους δικούς της ανθρώπους. Κι ενώ αυτό είναι γνωστό, πολιτικοί και κοινωνικοί εταίροι επιλέγουν τη διαχείριση της εικόνας, περιμένοντας ένα θαύμα. Οι αριθμοί, όμως, δεν πιστεύουν στα θαύματα.
