Πρόκειται για μια κίνηση που στοχεύει στην ευζωία των ζώων, όμως ας μη γελιόμαστε. Δέκα γατόσπιτα σε μια πόλη που σφύζει από αδέσποτα μοιάζουν περισσότερο με «ασπιρίνη» για μια σοβαρή λοίμωξη.Η πραγματικότητα στην Καλαμάτα και στην υπόλοιπη Μεσσηνία παραμένει σκληρή. Αμέτρητες γάτες ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, τρέφονται με σκουπίδια και κυκλοφορούν πληγωμένες ή άρρωστες ανάμεσά μας. Αυτή η κατάσταση δεν τιμά καθόλου τον πολιτισμό μας.
Αν θέλουμε να λεγόμαστε σύγχρονη κοινωνία, οφείλουμε να δούμε το ζήτημα με τη σοβαρότητα που του αναλογεί, με στόχο τα αδέσποτά μας να γίνουν σήμα κατατεθέν της πόλης, όπως συμβαίνει στην Κωνσταντινούπολη. Στην Πόλη, οι γάτες «κυβερνούν» και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού ιστού. Εκεί, η φροντίδα τους δεν είναι μια γραφειοκρατική υποχρέωση, αλλά μια κουλτούρα σεβασμού, που προσελκύει μέχρι και το διεθνές τουριστικό ενδιαφέρον. Για να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο, οι τοπικές αρχές, οι επιχειρηματίες και οι πολίτες πρέπει να συνεργαστούν ουσιαστικά.
Αναγκαία προϋπόθεση, βέβαια, δεν είναι μόνο τα σπιτάκια, αλλά ένα γενναίο και συνεχές πρόγραμμα στείρωσης, που θα περιορίσει τον αριθμό των ζώων που υποφέρουν στους δρόμους. Η διαχείριση των γατοαποικιών πρέπει να είναι οργανωμένη και όχι αποσπασματική. Και μην προλάβει κανείς να αναρωτηθεί ειρωνικά γιατί ασχολούμαστε με τις γάτες, ενώ… ο Κόλπος καίγεται. Γνωρίζετε καλά την απάντηση. Ο Κόλπος δεν θα καιγόταν αν οι πολίτες είχαν κατακτήσει εκείνη τη βαθμίδα πολιτισμού, που αποκλείει από τις καίριες θέσεις όσους δεν σέβονται τη ζωή κάθε είδους στον πλανήτη. Η αδιαφορία για το αδέσποτο που αργοπεθαίνει δίπλα μας είναι η ίδια νοοτροπία που οδηγεί στην περιβαλλοντική και κοινωνική απαξίωση. Ο σεβασμός στα ζώα είναι ο καθρέφτης της ανθρωπιάς μας και η βάση για μια καλύτερη πόλη.
