Σύμφωνα με αυτήν, η χαμηλή τιμή του ελαιολάδου αποτελεί μέρος οργανωμένου σχεδίου μεγάλων κεφαλαιούχων, που επιδιώκουν να αγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί τα ελαιοπερίβολα των Μεσσήνιων παραγωγών. Όπως συμβαίνει συνήθως με τις θεωρίες συνωμοσίας, κανένας δεν κατονομάζει τους επίδοξους τσιφλικάδες, ούτε εξηγεί γιατί πριν από λίγα χρόνια η τιμή του ελαιολάδου εκτοξεύτηκε στα 9 ευρώ το κιλό. Οι θεωρίες συνωμοσίας προσφέρουν εύκολες απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα, αποδίδοντας τις ευθύνες σε αόρατα κέντρα εξουσίας.
Ας υποθέσουμε όμως ότι κάποιος μεγαλοκεφαλαιούχος θέλει πράγματι να επενδύσει στην ελαιοκαλλιέργεια. Γιατί ένας μεγαλοκεφαλαιούχος να αγοράσει τους κατακερματισμένους και επικλινείς ελαιώνες της Μεσσηνίας, όπου οι κλίσεις σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούν το 20% και δυσκολεύουν τη μηχανοποίηση της καλλιέργειας, αντί να επενδύσει σε μεγάλες ενιαίες εκτάσεις με δυνατότητα πλήρους μηχανοποίησης; Γιατί να μην αγοράσει χιλιάδες στρέμματα στη Θεσσαλία ή στη Μακεδονία, δημιουργώντας υπέρπυκνους, πλήρως μηχανοποιημένους και ανταγωνιστικούς ελαιώνες; Η απάντηση είναι προφανής, αλλά ελάχιστοι θέλουν να την εξετάσουν.
Υπάρχει, άλλωστε, ένα ιστορικό προηγούμενο που όλοι γνωρίζουν και επιδεικτικά αγνοούν. Μεταπολεμικά, χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης εγκαταλείφθηκαν στη Μεσσηνία. Οι αγρότες, που παλαιότερα καλλιεργούσαν πολλά διαφορετικά προϊόντα για τις ανάγκες της οικογένειας, στράφηκαν σταδιακά στην εξειδίκευση και κυρίως στην ελιά. Εγκατέλειψαν τα λιγότερο αποδοτικά χωράφια, ιδιαίτερα όσα βρίσκονταν μακριά από τα χωριά. Ποιος τσιφλικάς αγόρασε εκείνες τις εκτάσεις; Η απάντηση βρίσκεται στους αρχικούς δασικούς χάρτες του Κτηματολογίου. Στη Μεσσηνία καταγράφηκαν 349.409 στρέμματα δασωμένων αγρών, το 11,66% της συνολικής έκτασης, έναντι περίπου 5,2% πανελλαδικά. Χιλιάδες εγκαταλειμμένα χωράφια απέκτησαν δασική βλάστηση και υπήχθησαν στους περιορισμούς της δασικής νομοθεσίας. Αυτή είναι και η πιθανότερη τύχη πολλών ελαιώνων που θα εγκαταλειφθούν τις επόμενες δεκαετίες. Θα δασώσουν σταδιακά, χωρίς να χρειαστεί να τους αγοράσει κανένας τσιφλικάς. Με άλλα λόγια: Ο μεγαλύτερος τσιφλικάς στην Ελλάδα είναι το… δασαρχείο αλλά όλοι κάνουν ότι δεν το βλέπουν γιατί ο οικολογικός λαϊκισμός είναι ανίκητος.
Η τεχνολογική εξέλιξη αλλάζει την οικονομία της ελαιοκαλλιέργειας. Όποιος αρνείται να το αντιληφθεί μπορεί να συνεχίσει να αναζητά αόρατους συνωμότες.
