Στην Καλαμάτα, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, βλέπουμε καταστήματα που έχουν επενδύσει χιλιάδες ευρώ στην αισθητική, τον φωτισμό και τον εξοπλισμό, δημιουργώντας χώρους πραγματικά εντυπωσιακούς.
Υπάρχει όμως μια «τυφλή γωνία» στον σχεδιασμό τους που εκθέτει την αντίληψή μας για τη φιλοξενία: η πρόσβαση στους χώρους υγιεινής. Το φαινόμενο είναι σύνηθες. Οι τουαλέτες βρίσκονται εξορισμένες σε βαθιά υπόγεια, στο τέλος δαιδαλωδών διαδρόμων ή πίσω από απότομες σκάλες. Για έναν υγιή νέο, αυτό είναι μια απλή διαδρομή. Για ένα άτομο με αναπηρία, έναν ηλικιωμένο, μια μητέρα με μικρό παιδί ή έναν άνθρωπο με προσωρινή κινητική δυσκολία, η διαδρομή αυτή μετατρέπεται σε ανυπέρβλητο εμπόδιο. Είναι οξύμωρο να έχεις προσέξει κάθε γωνιά του μαγαζιού σου, αλλά να καθιστάς μια βασική βιολογική ανάγκη «απαγορευμένη» για μια μεγάλη μερίδα των συμπολιτών μας.
Ασφαλώς, το πρόβλημα δεν είναι μόνο μεσσηνιακό. Πρόκειται για μια παθογένεια που συναντάται σε όλη τη χώρα, ακόμα αλλά και στην Ευρώπης. Όμως, γιατί να συμβιβαζόμαστε με τον μέσο όρο; Αν οι επαγγελματίες της περιοχής μας αποφάσιζαν να δουν το ζήτημα σοβαρά, θα δημιουργούσαν ένα ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα. Σε μια εποχή που ο τουρισμός τρίτης ηλικίας αναπτύσσεται ραγδαία, η ευκολία πρόσβασης είναι μεταξύ άλλων εργαλείο προσέλκυσης επισκεπτών υψηλού επιπέδου. Στο τέλος της ημέρας, η παροχή υπηρεσιών σε άτομα με αδυναμίες δεν είναι θέμα νόμου ή πολεοδομίας, είναι θέμα πολιτισμού.
Μέχρι σήμερα, δεν έχουμε δώσει τη δέουσα σημασία σε αυτό που ονομάζουμε «συμπερίληψη στην πράξη». Ο σεβασμός στον πελάτη δεν εξαντλείται στο καλό σερβίρισμα, αλλά ξεκινά από τη διασφάλιση ότι όλοι, χωρίς εξαιρέσεις, μπορούν να κινούνται με αξιοπρέπεια σε όλους τους χώρους. Είναι καιρός η πρόσβαση να πάψει να θεωρείται πολυτέλεια και να γίνει η αυτονόητη βάση της τοπικής μας φιλοξενίας.
