Αν το έργο προχωρήσει χωρίς να συνθλιβεί στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και της ακραίας οικολογίας, μπορεί να αποδειχθεί πραγματικό game changer για την τοπική οικονομία. Η περιοχή διαθέτει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε μια μεσσηνιακή Ριβιέρα. Η γειτνίαση με το αεροδρόμιο, οι υποδομές του Νοσοκομείου Καλαμάτας και οι υπηρεσίες του αστικού κέντρου δημιουργούν ένα μοναδικό συγκριτικό πλεονέκτημα. Ωστόσο, στην Ελλάδα η απόσταση από το σχέδιο μέχρι την υλοποίηση παραμένει συχνά μια ατέρμονη οδύσσεια. Η συγκεκριμένη προσπάθεια αποτελεί την πρόβα τζενεράλε για την εφαρμογή των Ειδικών Σχεδίων Χωρικής Ανάπτυξης Στρατηγικών Επενδύσεων (ΕΣΧΑΣΕ). Είναι ειρωνικό, αν το καλοσκεφτεί κανείς, πως οι ίδιες οι «πράσινες» χωροταξικές ακρότητες κατέστησαν αναγκαία αυτά τα ειδικά εργαλεία. Αν δεν επικρατούσε μια ιδιότυπη υπερπροστασία της φύσης εις βάρος του ανθρώπου, η παραθαλάσσια έκταση προς το Πεταλίδι θα είχε ήδη αξιοποιηθεί και η μοίρα της Μεσσηνίας θα ήταν σήμερα διαφορετική.
Τώρα, ο επενδυτής ζητά ταχεία αδειοδότηση και παραχώρηση χρήσης αιγιαλού για να χτίσει ένα πεντάστερο ξενοδοχείο και 248 κατοικίες. Η δημιουργία τουλάχιστον 75 νέων θέσεων εργασίας δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη σε μια περίοδο που η περιοχή διψά για σταθερή απασχόληση. Το ζήτημα είναι αν θα επιτρέψουμε επιτέλους στη Δυτική Παραλία να βγει από την αφάνεια και την εγκατάλειψη δεκαετιών, μετατρέποντας τον Μπουρνιά από μια υποβαθμισμένη ζώνη σε διεθνή προορισμό. Το ερώτημα παραμένει: Θα αφεθεί η περιοχή να αναπνεύσει αναπτυξιακά ή θα υψωθούν πάλι οι γνωστές «μαύρες σημαίες» της οπισθοδρόμησης και των ιδεοληπτικών ενστάσεων; Η δημόσια διαβούλευση τρέχει μέχρι τις 21 Μαρτίου και το αποτέλεσμα θα δείξει αν η Καλαμάτα είναι έτοιμη να κοιτάξει το μέλλον στα μάτια ή αν θα συνεχίσει να αυτοπεριορίζεται σε φοβικά σύνδρομα, την ώρα που ο ανταγωνισμός στη Μεσόγειο τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.
