Η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στην αναγκαστική ιδιοκτησία αυτοκινήτου, με το 22,4% των πολιτών να υποχρεώνεται να διατηρεί Ι.Χ., ενώ το 72% των Ελλήνων δεν χρησιμοποιεί σχεδόν ποτέ τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αν μάλιστα βγάλουμε από τον λογαριασμό την Αθήνα, στην υπόλοιπη χώρα η χρήση των δημόσιων συγκοινωνιών μάλλον πλησιάζει το απόλυτο μηδέν. Το πρόβλημα καταγράφεται καθημερινά και κοστίζει ακριβά.
Τα πιο αδύναμα νοικοκυριά αναγκάζονται να πληρώνουν αυτοκίνητο, καύσιμα, ασφάλεια, συνεργείο και τέλη, όχι για λόγους άνεσης, αλλά για να πάνε στη δουλειά, στον γιατρό, στο νοσοκομείο ή σε μια δημόσια υπηρεσία. Η μετακίνηση, αντί να είναι βασική υποδομή μιας οργανωμένης πολιτείας, έχει γίνει ακόμη ένα ακριβό χαράτσι. Και όσο αυξάνεται το κόστος ζωής, τόσο πιο βαριά γίνεται αυτή η υποχρέωση. Στην περιφέρεια το Ι.Χ. έχει μετατραπεί σε εισιτήριο επιβίωσης για όποιον θέλει να μείνει στον τόπο του, να δουλέψει, να πάει στον γιατρό, να εξυπηρετηθεί από μια υπηρεσία και να μη ζει αποκλεισμένος από τα αυτονόητα. Το ίδιο έλλειμμα συνδέεται ευθέως και με την ερήμωση της υπαίθρου. Οταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να μετακινηθεί αξιοπρεπώς από το χωριό ή την κωμόπολη προς την πόλη, στο τέλος εγκαταλείπει τον τόπο του.
Στη Μεσσηνία αυτό φαίνεται καθαρά. Η ανύπαρκτη συγκοινωνία σπρώχνει κατοίκους από χωριά και κωμοπόλεις είτε προς την Καλαμάτα είτε προς την Αθήνα. Με τακτικά λεωφορεία και με μέσα σταθερής τροχιάς, η πίεση αυτή θα ήταν μικρότερη. Είναι παράλογο να χρειάζεται κάποιος περισσότερο χρόνο για να φτάσει από τη Μεσσήνη, το Πεταλίδι ή τον Μελιγαλά στο κέντρο της Καλαμάτας, απ’ όσο συχνά χρειάζεται ένας κάτοικος της Αθήνας για να κινηθεί μέσα στο λεκανοπέδιο. Κι όμως, αυτό θεωρείται περίπου φυσιολογικό. Η περιφέρεια ερημώνει όταν το κράτος, οι δήμοι και οι περιφέρειες αντιμετωπίζουν τη δημόσια συγκοινωνία ως πολυτέλεια. Η πολιτική αδιαφορία μετατρέπει ολόκληρες περιοχές σε απομονωμένες ζώνες.
