Οι αποτυχημένες προσπάθειες του παρελθόντος κάνουν τους αγρότες επιφυλακτικούς απέναντι σε κάθε μορφή μεγέθυνσης στην οποία χάνουν τον απόλυτο έλεγχο της παραγωγής και της διάθεσης του προϊόντος τους. Την ίδια ώρα, η διατήρηση της ελαιοπαραγωγής στα σημερινά επίπεδα γίνεται ολοένα δυσκολότερη χωρίς οικονομίες κλίμακας. Ο μικρός κλήρος ήταν βιώσιμος όσο οι παραγωγοί έμεναν στα χωριά, καλλιεργούσαν μόνοι τους τα ελαιοπερίβολα και πρόσφεραν προσωπική εργασία σχεδόν σε όλα τα στάδια της παραγωγής. Με χαμηλή παραγωγικότητα εξασφάλιζαν ένα εισόδημα, το οποίο μαζί με την αυτοπαραγωγή και την αυτοκατανάλωση έκανε βιώσιμο το νοικοκυριό. Σήμερα οι περισσότεροι ιδιοκτήτες ελαιώνων μένουν στα αστικά κέντρα και αυτό το μοντέλο εξαντλεί τα όριά του.
Χρειάζεται επομένως να αναζητηθούν νέες μορφές συνεργασίας. Μία από αυτές θα μπορούσε να έχει ως πυρήνα το ελαιοτριβείο. Το ελαιοτριβείο έχει άμεση σχέση με δεκάδες, εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες παραγωγούς. Μπορεί να προσφέρει κλιμακωτές υπηρεσίες, από την καλλιέργεια και τη φυτοπροστασία μέχρι τη συγκομιδή και την έκθλιψη. Μπορεί επίσης να προχωρήσει στην αποθήκευση, την τυποποίηση και την εμπορία του ελαιολάδου, φτάνοντας μέχρι τα ράφια των σούπερ μάρκετ και τις αγορές του εξωτερικού. Έτσι δημιουργούνται προϋποθέσεις ώστε μεγαλύτερο μέρος της προστιθέμενης αξίας να παραμένει στον τόπο παραγωγής. Σε ένα τέτοιο μοντέλο θα μπορούσε να ενταχθεί και η δακοκτονία, με το κράτος να παραχωρεί την εφαρμογή της στα ελαιοτριβεία.
Παράλληλα, η στήριξη ενεργειακών κοινοτήτων μπορεί να μειώσει το ενεργειακό κόστος των μονάδων και του ηλεκτρικού εξοπλισμού που θα χρησιμοποιείται στην καλλιέργεια και στην ελαιοσυγκομιδή. Το ελαιοτριβείο του μέλλοντος μπορεί έτσι να εξελιχθεί από χώρο έκθλιψης σε κέντρο παροχής υπηρεσιών, οργάνωσης της παραγωγής, τυποποίησης και εμπορίας. Ο παραγωγός διατηρεί την ιδιοκτησία της γης και του προϊόντος του, ενώ αποκτά πρόσβαση σε υπηρεσίες και υποδομές που μόνος του δύσκολα μπορεί να χρηματοδοτήσει. Είναι ένας δρόμος που αξίζει τουλάχιστον να εξεταστεί.
