Η συγκεκριμένη ομάδα έχει ως κύριο στόχο την ανατροπή της αστικής δημοκρατίας και πιστεύει ακράδαντα ότι η επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου θα συνδράμει στην επαναστατική προσπάθειά της. Η αντικαπιταλιστική και ταυτόχρονα αντιδημοκρατική αριστερά διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στο αντιεπιχειρηματικό κλίμα, καθώς αποτελεί το πρώτο βιολί στον διαγωνισμό αριστεροσύνης που διαπνέει την ελληνική δημόσια σφαίρα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Η ιδεολογική ηγεμονία της ξεκινά όταν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου υιοθετεί αριστερή ριζοσπαστική ρητορική για να κατακτήσει την εξουσία. Από τότε η ελληνική κεντροαριστερά αδυνατεί να αποκτήσει αυτόνομη σοσιαλδημοκρατική φωνή και παραμένει δέσμια αντικαπιταλιστικών φαντασιώσεων.
Βέβαια, υπεύθυνη για αυτή την ηγεμονία είναι και η δεξιά, η οποία ενισχύει την αντιδημοκρατική αριστερά, έστω και σιωπηλά, για να αποδυναμώσει την κυβερνητική προοπτική της κεντροαριστεράς. Είτε εξαιτίας των τύψεών της για το μετεμφυλιακό κράτος είτε από καθαρό μικροκομματικό υπολογισμό, η ελληνική δεξιά αποφεύγει συστηματικά την ιδεολογική σύγκρουση μαζί της.
Η αντικαπιταλιστική αριστερά, όπως και αν αυτοπροσδιορίζεται, επιθυμεί την ανατροπή του πολιτεύματος. Θεωρεί ότι η εξαθλίωση θα φέρει την επανάσταση και την εγκαθίδρυση ενός μονοκομματικού σοσιαλιστικού καθεστώτος. Έτσι, η ακύρωση των επενδύσεων και η συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης αποτελούν τον ανομολόγητο στόχο της. Πατώντας σε πραγματικές αδυναμίες του ελληνικού καπιταλισμού και στην άνιση κατανομή του εισοδήματος, μπορεί να μην πείθει για την ικανότητά της να παράγει πλούτο, αφού μετατρέψει την οικονομία σε κρατική, αλλά λειτουργεί ως μόνιμος φορέας διαμαρτυρίας. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η αριστερά είναι δομικό μέρος του ελληνικού προβλήματος. Έχει καταφέρει να δαιμονοποιήσει το επιχειρείν και στέκεται εμπόδιο σε κάθε επενδυτική προσπάθεια που θα μπορούσε να κρατήσει τους νέους στη Μεσσηνία, την Πελοπόννησο και την Ελλάδα.
Σε έναν τόπο που φθίνει δημογραφικά, η εμμονή αυτή ξεπερνά τα όρια της ιδεοληψίας και αγγίζει του αυτοκτονικού ιδεασμού. Όταν η δημιουργία θέσεων εργασίας βαφτίζεται «ξεπούλημα» και η επιχειρηματικότητα διώκεται ιδεολογικά, η τοπική οικονομία καταδικάζεται σε μαρασμό. Η Μεσσηνία δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει την ουτοπική εκπλήρωση των επαναστατικών τους ονειρώξεων.
