Σε πονοκέφαλο έχει μετατραπεί για τη δημοτική αρχή Καλαμάτας η υπόθεση 31 συμβασιούχων, οι οποίοι επιδιώκουν τη μονιμοποίησή τους. Με προσωρινές διαταγές και δικαστικό αγώνα, οι συμβασιούχοι προσπαθούν να δικαιωθούν, με το επιχείρημα ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και άρα θα πρέπει να συνεχίσουν να εργάζονται στον δήμο.

Η δημοτική αρχή, που έχει προσλάβει τους συμβασιούχους, συμφωνεί ότι καλύπτουν πάγιες ανάγκες, αλλά γνωρίζει ότι, με βάση τους νόμους, αλλά και σχετική διάταξη του Συντάγματος, δεν μπορεί να γίνει μονιμοποίηση. Για τον σκοπό αυτό υπάρχει ρητή πρόβλεψη ότι θα πρέπει να εξαντληθούν τα ένδικα μέσα, προκειμένου να αντικρουστούν προσωρινές αποφάσεις ή αποφάσεις κάποιου δικαστηρίου που δικαιώνουν τους συμβασιούχους. Με απλά λόγια, θα πρέπει η δημοτική αρχή να πάει τη δικαστική διαμάχη μέχρι τέλους, μέχρι το ανώτερο επίπεδο, όπου η υπόθεση θα προσκρούσει στο Σύνταγμα και πιθανότατα θα χαθεί για τους συμβασιούχους.

Οι συμβασιούχοι είναι, βεβαίως, εργαζόμενοι που θέλουν να διατηρήσουν τις δουλειές τους. Κακώς έχουν χρησιμοποιηθεί με αυτό τον τρόπο από το Δημόσιο και, ακόμα χειρότερα, εμπλέκονται σε δικαστικές διαμάχες που θα κρατήσουν χρόνια, με αμφίβολο για αυτούς αποτέλεσμα. Δυστυχώς, όμως, αυτό είναι το σύστημα της χώρας, που κρατά ανθρώπους σε ομηρία και δεν λύνει άμεσα και αποφασιστικά τις όποιες διαφοροποιήσεις και εκκρεμότητες. Με προσωρινές αποφάσεις που κρατούν χρόνια, με παρατάσεις και αναβολές, σέρνονται άνθρωποι στην αβεβαιότητα και στη διαρκή εργασιακή ομηρία. Με «προσωρινούς εργαζόμενους» που βρίσκονται στα δικαστήρια με τους εργοδότες τους, τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά και αποδοτικά, αλλά προφανώς ούτε αυτό ενδιαφέρει κανέναν.

Η δημοτική αρχή, αλλά και οι αντιπολιτεύσεις του Δήμου Καλαμάτας, είναι καιρός να σταματήσουν να σπεκουλάρουν στην ανάγκη των ανθρώπων και να πράξουν με βάση τον νόμο και την αλήθεια. Η δημοτική αρχή προφανώς και είναι υποχρεωμένη να πάει δικαστικά την υπόθεση μέχρι τέλους. Μπορεί να μη θέλει, μπορεί να θεωρεί ότι αδικεί τους «δικούς της» ανθρώπους, αλλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αν τα δικαστήρια, στην τελική, οριστική και αμετάκλητη κρίση τους, δικαιώσουν τους εργαζομένους, να μετατρέψει τις συμβάσεις τους. Το να κλείνει ο ένας και ο άλλος το μάτι και να ισχυρίζεται το ένα ή το άλλο είναι κοροϊδία και εκμετάλλευση του πόνου και της ανάγκης.

Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε ότι αυτή η φάμπρικα με τους συμβασιούχους θα πρέπει να τελειώσει και να εφαρμοστεί καθαρά ό,τι προβλέπεται από τους νόμους και το Σύνταγμα. Αρκετά με την ομηρία ανθρώπων και το παιχνίδι πολιτικάντηδων. 

panagopg@gmail.com