Δύο ήταν οι αναφορές στη Μεσσηνία από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ στην ομιλία του στις παραγωγικές τάξεις στη ΔΕΘ. Η μία ήταν ενταγμένη στο αντιπολιτευτικό πλαίσιο και αφορούσε την αποζημίωση των 79,3 εκατ. ευρώ που δόθηκε στην κατασκευάστρια εταιρεία του τμήματος Καλαμάτα – Ριζόμυλος – Πύλος – Μεθώνη λόγω της καθυστέρησης των απαλλοτριώσεων, υποστηρίζοντας ότι «αυτά είναι τα έργα τους, κατασπατάληση των κόπων του ελληνικού λαού».
Η σημαντική όμως αναφορά αφορούσε το ζήτημα του ελαιολάδου και μια πρόταση που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Ο κ. Ανδρουλάκης σημείωσε ότι «εμείς θέλουμε να κρατήσουμε εδώ την προστιθέμενη αξία της γης μας. Το ελληνικό προϊόν να αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν μεταποιείται, όταν τυποποιείται και όταν φτάνει οργανωμένα στις αγορές. Έτσι ο πλούτος απλώνεται από το χωράφι στη μεταποίηση και στην τοπική οικονομία.
Φανταστείτε ένα επιχειρηματικό πάρκο στη Μεσσηνία, στην Κρήτη ή στη Λέσβο, αφιερωμένο αποκλειστικά στο ελαιόλαδο: ελαιουργεία, μονάδες τυποποίησης, εργαστήρια ποιοτικού ελέγχου, ερευνητικά κέντρα, υπηρεσίες μάρκετινγκ και εξαγωγών. Όλα στον ίδιο χώρο. Αυτό είναι το όραμά μας, ένα ολοκληρωμένο παραγωγικό οικοσύστημα, που ενισχύει καθοριστικά την ανταγωνιστικότητα των σημαντικών προϊόντων μας.»
Η ενοποίηση δυνάμεων στο ελαιόλαδο στο πλαίσιο ενός επιχειρηματικού πάρκου είναι τεράστιο ζητούμενο, το οποίο χρειάζεται να αναλυθεί επαρκώς, να σχεδιαστεί σωστά και βεβαίως να χρηματοδοτηθεί επαρκώς. Θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η εξειδίκευση της συγκεκριμένης πρότασης με βάση τα δεδομένα της κάθε περιοχής. Το γεγονός ότι αυτό το ζήτημα μπαίνει πλέον στην κορυφαία ατζέντα του πολιτικού διαλόγου είναι μια σημαντική εξέλιξη.
Η αναζήτηση λύσεων για τη βιωσιμότητα του ελαιολάδου περνά αναμφίβολα μέσα από ολοκληρωμένες πρακτικές που θα ξεκινάνε από τον τρόπο παραγωγής και θα φτάνουν στο τραπέζι του καταναλωτή. Ο ένας δρόμος είναι να συνεχίσει ο καθένας μόνος του, αναμένοντας το προδιαγεγραμμένο τέλος και ελπίζοντας ότι αυτός θα αποτελέσει την εξαίρεση.
Ο άλλος δρόμος είναι όμως δύσκολος, γιατί απαιτεί συνεργασίες, οικονομική στήριξη και πολιτικές που θα κινούνται εκτός του παραδοσιακού πλαισίου. Είναι όμως ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να κρατήσει το προϊόν και όσους ασχολούνται με αυτό. Η Μεσσηνία ειδικότερα, αν δεν αναζητήσει λύσεις στο πλαίσιο των συνεργασιών και των κοινών δράσεων στον τομέα του ελαιολάδου, θα βρεθεί πολύ σύντομα -μέσα στην επόμενη πενταετία - σε τραγικά οικονομικά αδιέξοδα.
panagopg@gmail.com
