Όταν βλέπεις γύρω από ένα τραπέζι τον Περιφερειάρχη, δύο δημάρχους και τρεις αντιπεριφερειάρχες, υπολογίζεις ότι θα ανακοινωθεί ή θα υπογραφεί κάποια σημαντική παρέμβαση. Ακούς λοιπόν ότι η μάζωξη αφορούσε ένα έργο αξίας 900.000 ευρώ, και πρόκειται για την ασφαλτόστρωση ενός μικρού δρόμου που συνδέει τη Νέα Κορώνη με το Χωματερό.
Η αξία του συγκεκριμένου δρόμου είναι βεβαίως μεγάλη για την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, μιας και είναι η συντομότερη διαδρομή για Φοινικούντα και Μεθώνη και αποτελεί την επιλογή για τη μετακίνηση κυρίως των ντόπιων αλλά και επισκεπτών. Το ποσό που στοιχίζει το έργο είναι λοιπόν μικρό, αλλά το έργο είναι σημαντικό και δικαιολογείται έτσι η μάζωξη τόσων πολλών πολιτικών παραγόντων. Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί έπρεπε να γίνει τόσος ντόρος για ένα τόσης μικρής αξίας έργο, όταν η σημασία του είναι τόσο μεγάλη για την κυκλοφορία; Η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στον τρόπο που σχεδιάζονται κάθε χρόνο οι παρεμβάσεις στα οδικά δίκτυα, επαρχιακά και δημοτικά. Το πού δίνεται προτεραιότητα, πώς κατανέμονται οι πόροι και πότε γίνονται οι παρεμβάσεις είναι μια ολόκληρη ιστορία που είναι εξαιρετικά προβληματική.
Η Μεσσηνία έχει ένα τεράστιο οδικό δίκτυο που συνδέει από δύο και τρεις μεριές πόλεις και χωριά. Οδικό δίκτυο που ακολούθησε όμως γαϊδουρόστρατες και οδεύσεις στα σύνορα κτημάτων. Αγροτικές δηλαδή προσβάσεις και μονοπάτια που έγιναν στη συνέχεια οδικό δίκτυο. Το δίκτυο αυτό επεκτεινόταν στην ίδια λογική, χωρίς ποτέ να λαμβάνει κάποιος την ευθύνη να δώσει προτεραιότητα στη βασική οδική σύνδεση περιοχών, με προτεραιότητα στην ασφάλεια και τη συντόμευση του ταξιδιού.
Στην περιοχή έγινε έτσι ο δρόμος από Φοινικούντα για Κορώνη μέσω Βασιλιτσίου, ο οποίος στοίχισε σημαντικά ποσά για την κατασκευή και συνεχίζει να στοιχίζει αρκετά χρήματα για συντήρηση, ενώ θα μπορούσε να επιλεγεί η όδευση από το σημείο που τώρα ασφαλτοστρώνεται. Δεν λήφθηκε δηλαδή ποτέ μια απόφαση που θα καθορίζει ποιο είναι το βασικό οδικό δίκτυο που θα συντηρείται και θα αναβαθμίζεται διαρκώς. Δεν μπορεί να έχουμε κεντρικούς δρόμους χωρίς διαγράμμιση και στροφές που η ορατότητά τους περιορίζεται από χορτάρια, βάτα και καλάμια. Όταν δεν τίθενται προτεραιότητες, φτάνουμε σε καταστάσεις να πανηγυρίζουν περιφερειάρχης, δήμαρχοι και αντιπεριφερειάρχες γιατί κατάφεραν να εξασφαλίσουν 900 χιλιάδες για να κάνουν μια ασφαλτόστρωση. Όπως είναι διαμορφωμένη όμως η κατάσταση, ακόμα και αυτό είναι τελικά επίτευγμα.
panagopg@gmail.com
